Broken

Elke wolk heeft een gouden randje

Het afgelopen weekend was echt perfect om wolkenfoto's te maken en dan specifiek bij zonsondergang. Onderstaand het resultaat van een experimentje. Nee, de wolken waren niet groen, je hebt er zo'n 3D-brilletje voor nodig.

Het dode-visproject

Soms heb ik weleens een idee voor een leuk hobby-project. Dan blijft het een tijdje in m'n achterhoofd hangen en vaak verdwijnt het dan weer omdat ik er daarna niet meer aan denk of omdat ik er gewoonweg geen tijd voor heb. Maar soms krijg ik op een bepaalde manier een bevestiging, noem het een teken, dat ik het toch uit moet voeren.

Nu stond ik een paar dagen geleden dus in m'n keuken en ik dacht: "daar ligt een dode vis op het aanrecht!" Uiteraard was dit niet echt een dode vis, maar een object waarin mijn verbeelding op dat moment een dode vis zag. Het object in kwestie was een stuk zeep. Ja, je weet wel, van dat spul waar je je handen mee wast. Ik doe meestal vrij lang met een stuk zeep. Niet omdat ik m'n handen niet vaak was, maar omdat ik regelmatig van huis ben. Misschien ken je het effect wel: als het stuk zeep niet vaak genoeg gebruikt wordt, droogt het een beetje uit en ontstaan er barsten in. Zo ook in dit stuk, en het was op zo'n manier gebarsten dat het op een dode vis ging lijken. Nou ja, misschien is er nog wel het één en ander voor nodig om ervoor te zorgen dat andere mensen dit er ook in zien, zoals het toevoegen van ogen, schubben, vinnen en dat soort dingen. Maar de basisvorm was er in ieder geval al.

En zo komt het dat dit stuk zeep van het ene op het andere moment als een museumstuk behandeld werd en binnen de kortste keren in een stuk keukenpapier op mijn bureau lag te wachten om behandeld te worden. Maar ja, wie doet nou zoiets? Iets maken van een stuk zeep bedoel ik dan.

Tot ik afgelopen vrijdag de film Shawshank Redemption voor de tweede keer zag. Dit is trouwens zeker een aanrader voor het geval je 'm nog niet gezien hebt. Het is gebaseerd op een verhaal van Stephen King en het is ook echt zo'n type film. Maar goed, daar heeft zeep niet zoveel mee te maken. Waar zeep wel mee te maken heeft, is de conversatie die op een bepaald punt in de film voorkomt, als er een stapel boeken gesorteerd wordt:

HEYWOOD: Treasure Island. Robert Louis...
ANDY: ... Stevenson. Next?
RED: I got here an auto repair manual, and a book on soap carving.
ANDY: Trade skills and hobbies, those go under educational. Stack right behind you.
HEYWOOD: The Count of Monte Crisco...
FLOYD: Cristo, you dumbshit.
HEYWOOD: ... by Alexandree Dumb-ass.
ANDY: Dumas. You boys'll like that one. It's about a prison break.
RED: Maybe that should go under educational too.

Merk op: "soap carving"! Het bestaat echt! En dit impliceert zelfs dat er minstens één boek over bestaat! Het is een geldige hobby! Nu kan deze film helemaal niet meer stuk. Maar op dat moment was het dus definitief: de dode vis komt er. Hij ligt nu nog op m'n bureau, maar ik zal de resultaten nog wel laten zien als het af is :-)

The Eternal Now Moment

Ik heb weer de behoefte om dingen op te schrijven. Waarom ik die behoefte soms heb, waarom ik het dan doe en waarom ik er na een tijdje weer mee ophoud, weet ik niet. Maar dat is nu even niet relevant. De laatste tijd ben ik weer actief aan het "lifehacken". Is daar eigenlijk een goed Nederlands woord voor? Ik zou het zelf misschien omschrijven als het maken van positieve veranderingen van dingen in je leven, zowel in je gedachtengang als in je omgeving. Dat vat ik zelf heel breed op en mijn persoonlijke doel is om rust in m'n hoofd te krijgen. Dat wil ik op twee manieren bereiken: ten eerste door mijn denken onder controle te krijgen en mezelf te ontwikkelen en ten tweede door mijn leven zo efficiënt mogelijk te kunnen leven.

Sinds een week of twee ben ik weer bezig in "Handbook To Higher Consciousness" van Ken Keyes. Om de één of andere reden (waarschijnlijk door de inhoud!) brengt dat boek me tot rust en geeft het me een soort gevoel van geluk. Ik geef toe, het is een beetje zweverig, maar ja: who cares? Tegelijkertijd zet het boek me aan tot nadenken, ga ik weer veel lezen en luisteren, ook op internet en dat geeft me weer allerlei ideeën. En die ideeën wil ik op de één of andere manier vastleggen. Nu besef ik me dat ik zojuist m'n eerste vraag van zonet heb beantwoord: waarom ik de behoefte heb om dingen op te schrijven. In feite is het opschrijven van dingen ook een vorm van lifehacken, omdat je op deze manier dingen voor jezelf duidelijk kunt maken en dat geeft rust. Daarnaast is het een handig archief om bepaalde gedachten en ideeën later in terug te kunnen vinden. Misschien zou het (in blog-vorm of iets dergelijks) zelfs kunnen dienen om andere mensen te entertainen. Hoe efficiënt ben ik weer bezig!

Maar goed, ik zat dus na te denken over hoe de wereld in elkaar zit. En dan specifiek met betrekking tot het aspect "tijd". Eén qoute van Ken Keyes is de volgende: "The past is dead. The future is imaginary. Happiness can only be in the Eternal Now Moment." Dit is zo waar! Het is een wijsheid die door velen wordt verkondigd, maar het is voor veel mensen moeilijk om echt te realiseren wat het inhoudt en het vervolgens ook adequaat toe te passen in hun gedachtengang. Ik wil nu even niet ingaan op de uitspraak zelf, maar op een klein deel ervan, namelijk "the Eternal Now Moment". Het eeuwige nu-moment.

Toen ik deze uitspraak vanochtend weer eens las, moest ik denken aan de introductie van de film Zeitgeist, waar Chögyam Trungpa spreekt over spiritualiteit en het nu-moment (deze introductie zit blijkbaar niet bij alle versies van de film). Waar ik ook aan moest denken, is een aflevering van Noorderlicht, een bekende documentaireserie van de VPRO. Sinds een tijdje zijn ze een aantal afleveringen op YouTube aan het zetten, want op TV wordt het helaas niet meer uitgezonden. Maar oké, de aflevering in kwestie is "Killing Time", waarin de wetenschapper Julian Barbour wordt geïnterviewd over het onderwerp tijd en zijn boek "The End of Time". Barbour beweert dat tijd niet bestaat en dit weet hij heel geloofwaardig en helder te brengen. En passant verklaart hij nog even de Big Bang. Het komt er op neer dat alles (als in: het universum) bestaat uit een serie configuraties van deeltjes en dat "tijd" maar een kleine draad, een selectie, van deze configuraties is. Op de vraag: "How long does a now last?", geeft hij het volgende antwoord:

"It has no duration in the standard way of thinking; it's absolutely instantaneous. There is no thickness to it, nothing changes. Now, if nothing changes, you cannot say that time has passed. So these instances, in one sense, are truly eternal because they never change. And on the other hand, because nothing changes, they are experienced as a flash. So it's a nice contradiction, really. The eternal is experienced as a flash, because nothing changes."

In feite leven we dus altijd in het nu, in het "Eternal Now" moment. Tijd is een illusie. Een mooie uitspraak komt van Ernst Mach:

"It is utterly beyond our power to measure the changes of things by time. Quite the contrary, time is an abstraction, at which we arrive by means of the changes of things."

Juist doordat we zijn zoals we zijn, ervaren we tijd. Ik zal nu een gedachte van mezelf beschrijven die me al jarenlang fascineert. Deze gedachte is gebaseerd op de tweede wet van de thermodynamica: de entropie (wanorde) van een systeem neemt toe in de loop van de tijd. Merk de aanwezigheid van de tijd op! Met deze wet kun je onder andere bepalen of een chemische reactie plaats zal vinden. Dus stel dat je van iedere chemische reactie kunt bepalen in welke richting hij zal verlopen. Neem dan de mens. We nemen dingen waar, maar dit waarnemen is een complex proces, waarin o.a. chemische reacties plaatsvinden in onze hersenen. Dus is het dan niet zo dat we tijd ervaren omdat alle waarnemingen die we doen uit chemische reacties bestaan en deze chemische reacties gebonden zijn aan de wet van de toenemende entropie? Dus in andere woorden: door de tweede wet van de thermodynamica en het feit dat het menselijk lichaam daaraan moet voldoen, ervaren we tijd. Eigenlijk is de tijd voor mensen een gevolg van de toenemende entropie. En toenemende entropie kun je ook beschrijven zonder tijd, namelijk door twee "snapshots", twee nu-momenten te selecteren, waarbij de entropie in beide nu-momenten verschillend is. De volgorde van deze twee nu-momenten is niet relevant, want ze zijn er toch altijd allebei, tot in de eeuwigheid. Pas als je de mens als waarnemer in het spel brengt, wordt een volgorde relevant, omdat de mens gebonden is aan een toenemende entropie. En op die manier ontstaat automatisch een richting tussen nu-momenten, oftewel: tijd.

Just a thought...