Ene windmolen op zonne-energie

Alien invasion

En voor het geval je nog steeds met de vraag zit waarom het buitenaardse wezen dat onlangs in Panama werd ontdekt je zoveel aan Sid uit de film "Ice Age" deed denken: http://news.nationalgeographic.com/news/2009/11/091109-panama-alien-et-creature-sloth.html

2012: Apocalyps of festiviteit?

Het belooft één van de grootste hypes te worden in de geschiedenis van ondergangen van de wereld: op 21 december 2012 loopt de Mayakalender af en wordt het einde van de wereld verwacht. Natuurlijk zijn er geen concrete wetenschappelijke aanwijzingen dat dit daadwerkelijk het geval is en uit recent onderzoek [nu.nl] zou zelfs blijken dat er een rekenfout is gemaakt en dat de kalender pas in 2208 afloopt. Desalniettemin werkt de gemeenschap die dit soort theorieën verheerlijkt overuren en is er sinds kort ook een heuse Hollywoodfilm over het gebeuren. En hoewel het wel iets heeft om over het einde van de wereld te speculeren, zijn er blijkbaar ook mensen die de voorspellingen serieus nemen.

Je hoort hier en daar al verhalen opduiken van moeders die hun kinderen dood willen maken zodat ze het einde van de wereld niet mee hoeven te maken. De logica achter deze redenatie ontgaat mij compleet. Kunnen die moeders hun kinderen op een betere manier dood maken dan dat het eind van de wereld dat doet? Ik betwijfel het. Er lijkt me persoonlijk geen betere manier om dood te gaan dan bij het einde van de wereld. Het klinkt in ieder geval erg spectaculair. Daarnaast heeft het tal van voordelen: geen nabestaanden die zich druk hoeven te maken over de begrafenis, geen noodzaak voor een uitvaartverzekering, dat soort dingen.

Maar afgezien van het einde van de wereld zelf: is het niet een beetje onnozel om voorspellingen daarvoor te baseren op een kalender van een beschaving die al eeuwen geleden ten onder is gegaan? Ten onder gaan klinkt in ieder geval niet erg intelligent. Ik zou die Maya's niet zomaar vertrouwen.

Aan de andere kant zet het je wel aan het denken. Wat zou jij in je leven veranderen als je nog drie jaar te leven had? Zou je leven er dan anders uitzien? Dat zou namelijk niet zo mooi zijn, want waarom leef je dan nu niet al op die manier? Maar veel mensen zitten toch in een soort van sleur, de sleur van het dagelijks leven, terwijl ze graag iets anders zouden willen doen als ze daar bewust voor zouden kiezen.

Misschien moeten we met heel de wereld afspreken dat we de komende drie jaar alleen maar doen wat we echt echt belangrijk vinden. Dat je je leven leidt zoals je geleefd zou willen hebben. En of de wereld dan na drie jaar ten onder gaat of niet, een groot feest zal het zeker worden. Want een hype is het al en dat zal zeker geëxploiteerd worden. Ik zie al de end-of-the-world-feestjes al voor me: kom verkleed als je favoriete ondergang van de wereld! Zondvloeden, komeetinslagen, buitenaardse invasies, deeltjesversnellers, noem het maar op! En natuurlijk wordt er vuurwerk afgestoken op het eind. Ik kan niet wachten!

Spooon!!

Je kwam in m'n leven, zo onverwacht. Ik moet bekennen dat je me nog niet eerder was opgevallen. Maar toen ik je plotseling zag liggen, daar in het afdruiprek tussen al die andere lepels, verbleekten ze bij jouw verschijning. Je bent zo anders dan al die anderen! Direct was ik verliefd. Verliefd op je mooie ronde vormen en je citroenfrisse glans. Was je er al die tijd al of ben je gematerialiseerd uit de onwaarschijnlijkheid van het universum? Hoe dan ook, je mysterieuze verschijning heeft mijn bestaan doen wankelen. Waarom ben je hier? Waarom heb je mij uitgekozen? Jij! De lepel!

En wat heeft 40 jaar internet ons gebracht?

Vroeger vroeg men zich af wat er na de dood gebeurt met de ziel. Tegenwoordig vraagt men zich af wat er na de dood gebeurt met een hyves- of facebookprofiel.

Internet - The New Religion

The Hitchhiker's Guide To The Galaxy

De Hitchhiker's Guide To The Galaxy van Douglas Adams is een wel geheel bijzonder boek. Er zijn niet veel boeken die ik koester, maar dit is er één van. Wat je aan de oppervlakte misschien aan zou zien voor komische sciencefiction (als dat een genre is), kan op de diepere niveaus heel goed doorgaan voor hardcore filosofie. Van de vijf boeken in de serie kennen veel mensen alleen de eerste, maar wat mij betreft zijn de andere vier ook meer dan de moeite waard. Ik zie de boeken dan ook meer als een geheel.

In het kort gaat het verhaal als volgt: de Aarde wordt vernietigd en Arthur Dent ontsnapt net op tijd, samen met een vriend die eigenlijk buitenaards blijkt te zijn. Vervolgens beleven ze allerlei avonturen, raken ze verwikkeld in oorlogen, vinden het antwoord op het leven, het universum en alles en dat soort zaken. Dat klinkt misschien nogal cheesy en op zich is het plot dat ook wel, maar toch heeft het iets. Het verhaal heeft wat weg van het leven zelf: er zit niet echt een te onderscheiden verhaallijn in, maar het neemt wel continu bizarre en onwaarschijnlijke wendingen. En op de één of andere manier weet Adams aan het geheel een overvloed aan diepzinnigheden toe te voegen die je telkens weer aan het denken zetten. En daar hou ik wel van.

Daarnaast is de hoofdpersoon, Arthur Dent, gewoon heel erg herkenbaar. Het grootste deel van de wereld gaat langs hem heen en bekende uitspraken van hem zijn: "I don't understand", "What?", "Where's the tea?" en "Is there stuff going on here that I don't know about?". En dat zijn toch dingen die iedereen zich regelmatig afvraagt. Herken je de situatie dat je iets niet wist, maar dat je op het moment dat je het wel weet, het gevoel hebt alsof je het al langer had moeten weten? Dat idee een beetje. Vooruit, één quote dan:

Arthur: "All my life I've had this unaccountable feeling in my bones that something sinister was happening in the universe and that no one would tell me what it was."
Slartibartfast: "Oh, no, that's just perfectly normal paranoia. Everyone in the universe has that."

En hoewel in alle boeken veel humor zit, komt er ongeveer in het derde boek een vleugje melancholie doorheen en de laatste twee boeken zijn een tikkeltje serieuzer en soms bijna tragisch. In ieder geval komen, al dan niet impliciet, veel levensvragen aan bod en hier en daar wordt zelfs een antwoord gegeven, en dan bedoel ik niet alleen dat ene antwoord wat je krijgt als je zes met negen vermenigvuldigt in het dertientallige stelsel. Hoewel dat uiteraard wel het belangrijkste antwoord is. En dat wilde ik maar even kwijt.

De zon is in!

Terwijl het grootste deel van de mensheid nog aanklungelt met bananen, spelen zich boven ons hoofd gebeurtenissen af van een heel andere aard. En nee, ik heb het niet over vliegende roze olifanten, maar over de zon. Het zonneoppervlak vertoont de laatste periode verdacht weinig activiteit. Het gaat dan bijvoorbeeld om het aantal zonnevlekken, wat je als een indicator van de activiteit van de zon zou kunnen zien. In een actieve periode zijn er veel vlekken, in een rustige periode is de zon leeg. De activiteit fluctueert met een periode van grofweg 11 jaar, dus op zich is het normaal dat er een tijdje geen vlekken zijn. Maar het huidige minimum duurt veel langer dan voorspeld. Al op 4 januari 2008 werden de eerste paar vlekken van de nieuwe cyclus waargenomen [nasa.gov], maar het lijkt alsof de zon sindsdien maar niet op gang wil komen.



Wetenschappers beginnen zich er zorgen over te maken en er wordt zelfs gespeculeerd of zonnevlekken misschien niet helemaal zullen verdwijnen [nasa.gov]. Hoewel die laatste bewering volgens mij berust op een overenthousiaste extrapolatie.

Waarschijnlijk zal de activiteit van de zon de komende jaren weer langzaam toenemen, al is het wat later dan voorspeld. Wat dan interessant is om in de gaten te houden, is het broeikaseffect. Er is meer zonnestraling bij een actievere zon en de afgenomen straling in de afgelopen jaren (het vorige maximum was rond 2001) heeft voor een groot deel de stijging van de temperatuur door broeikasgassen gecompenseerd, resulterend in een relatief lichte opwarming. [liberation.fr] Maar wat nu als de zon weer in activiteit toeneemt? De voorspelling is dat de temperatuur weer een stuk sneller zal stijgen. Met alle onvoorspelbare gevolgen van dien [nu.nl].

Maar goed, misschien is het dus nog niet eens zo gek dat de zon zich rustig houdt. Want ik heb het nog niet eens gehad over de eventuele mogelijkheid van een nieuw Carrington Event [nasa.gov]. Begin deze maand was het precies 150 jaar geleden (ja, ik ben graag bij met de actualiteit) dat een enorme uitbarsting van de zon de Aarde teisterde. Wat ik grappig vind, is om te zien wat de impact van die uitbarsting was op een wereld die net begonnen was een beetje met elektriciteit te prutsen: "telegraph systems worldwide went haywire. Spark discharges shocked telegraph operators and set the telegraph paper on fire". Zo'n uitbarsting is sindsdien niet meer voorgekomen, maar behoort desalnietemin tot de mogelijke grillen in het repertoire van onze zon. En je zult er versteld van staan wat voor schade zo'n zonnevlam in de huidige maatschappij kan aanrichten. Een recent onderzoek door het US National Academy of Sciences in opdracht van NASA [nap.edu] schat de schade van zo'n gebeurtenis in de biljoenen (1-2 trillion) dollars en zal het jaren duren om ervan te herstellen. En dan maken we ons zorgen om een paar omvallende banken.

Als de mensheid ten onder gaat, is het waarschijnlijk niet aan oorlog of zo, maar aan iets bizars wat niemand ooit ziet aankomen. Dat we allemaal tegelijkertijd worden geëlektrocuteerd terwijl we aan onze ipods hangen of zo. Maar goed, het is maar waar je jezelf bezig mee houdt. Kijk ook eens wat vaker omhoog. [spaceweather.com]

Ik ben om! Ga jij ook om?

Soms neem je jarenlang iets voor vanzelfsprekend aan en dringt het maar langzaam tot je door dat het ook anders kan. Ik heb nog maandenlang in een soort ontkenningsfase gezeten, maar nu ben ik ook om. Bereid je goed voor, want dit wordt de volgende grote revolutie!

Ik heb het natuurlijk over bananen. Want hoe maak je een banaan open? "Bij het steeltje!" zouden de meeste mensen zeggen. Van kinds af aan worden we met dit idee geïndoctrineerd en blijven we prutsen met het steeltje. Prutsen ja, want het pellen van een banaan vanaf het steeltje is helemaal niet zo gemakkelijk! En dat weet iedereen! Soms lukt het wel, maar vaak heb je een scherp voorwerp (zoals een mes) nodig om eerst een inkeping in het steeltje te maken.

Het idee dat je een banaan vanaf het steeltje moet pellen, zit dieper ingebakken dan je zou denken. Er zijn zelfs hele godsdiensten op dit feit gebaseerd, zoals het onderstaande filmpje illustreert. Het idee is dat God de banaan (o ja, en ook de rest van de wereld) met voorbedachten rade heeft ontworpen, inclusief steeltje om de banaan open te kunnen maken. En of dit zo is, wil ik nu even buiten beschouwing laten, maar God zou God niet zijn als hij niet een paar goede grappen uit zou halen. Zoals: "Laat ik een steeltje aan de verkeerde kant van de banaan doen om de mensheid te foppen!"

Want ik zal je één ding vertellen (en misschien voelde je hem al aankomen, ondanks dat het idee nogal subtiel is): het is niet de bedoeling dat je een banaan bij het steeltje openmaakt! Het is niet alleen onpraktisch, het is ook nog eens tegennatuurlijk. Hoe groeit een banaan aan een boom? Nou, met het steeltje beneden dus. Het is juist het andere einde van de banaan dat naar boven toe groeit. Door het toenemende gewicht van de groeiende banaan gaat hij hangen, maar doordat hij naar boven toe blijft groeien, wordt hij krom. Het feit dat de vraag "Waarom zijn de bananen krom?" vaak als grap wordt gebruikt waarbij dan zogenaamd niemand het antwoord zou moeten weten, onderschrijft wat mij betreft onze onwetendheid op het gebied van bananen. En daarnaast hebben we blijkbaar een omgekeerd beeld van bananen. Bananen worden consequent afgebeeld met het steeltje naar boven, wat klaarblijkelijk geen realistische afspiegeling van de werkelijkheid is.

Nu vraag je je misschien af: maar hoe maak ik een banaan dan wel open? Wel, dit wordt geïllustreerd in onderstaand filmpje:

Ik zou zeggen: probeer het en wees overtuigd! Nu kun je twee dingen doen met je leven: of je accepteert lijdzaam het lot en je blijft prutsen met het steeltje, of je gooit je leven om en je maakt vanaf nu je banaan aan de goede kant open. De keuze is aan jou!

At breaking point

After we disembarked, we let the spaceship behind us and walked up a small rise. As we looked out over the landscape, a bright point of light rapidly came down from the sky and plummeted behind the hills on the other side of the lake. Almost immediately, the air above the mountains fluctuated as a short but powerful shockwave indicated the start of the explosion. Then there came an unbelievably bright light and it seemed as if time slowed down as the light twisted and swirled, finding its way through the mountains, flowing like water. We had known from the beginning that there was no escape and we held each other as the light engulfed us.

Mandarin Tree

I've lost my mind, oh where can it be?
I looked for it everywhere,
But under the black mandarin tree.

Het Zonnewiel

Dit is het verhaal van het zonnewiel, mijn meest recente creatie. Een toepasselijke naam denk ik, aangezien het een wiel voorstelt dat op zonne-energie draait. Het is één van m'n constructies die op duurzame energie werken; wind en water zijn andere van mijn favorieten. Het idee ontstond nadat ik vorig jaar bij de IDeeWinkel in Leiden een workshop had gevolgd over zonne-energie. Je kunt daar voor 5 euro een pakketje aanschaffen waar dan o.a. een zonnepaneeltje en een motortje in zitten, en als je daar dan wat creativiteit en een paar doosjes cocktailprikkers bij doet, krijg je dit.

Hoe ik precies van het eerste idee tot de uiteindelijke constructie kom, is een lang verhaal. En dat ga ik nu vertellen. Nee, grapje natuurlijk. Het is eigenlijk een continu optimalisatieproces, maar tenslotte is er iets dat werkt. Bij een groot en complex bouwsel als dit zijn er verschillende elementen waarvan je ongeveer weet hoe ze eruit zullen komen te zien, maar waarvan je nog niet weet op welke manier ze in elkaar zullen passen. En soms gaat het niet in één keer goed en moet je stukken weer uit elkaar halen.

Het zonnewiel bestaat op het moment van schrijven uit ongeveer 220 cocktailprikkers van eenheidslengte, 101 halve cocktailprikkers, 22 cocktailprikkers van een kwart lengte, 36 satéprikkers, 4 satéprikkers van onregelmatige lengte, 3 ijsstokjes, twee hele kleine stukjes van een rietje, 2 stukjes tie rap, een stukje ijzerdraad, een motortje, wat draadjes, een zonnepaneeltje en veel lijm. Het begin-ontwerp was snel gemaakt. Het moest een soort reuzenrad worden. Maar omdat het motortje nogal snel draait als het wordt aangesloten op het bijbehorende zonnepaneeltje, kon deze niet direct het grote wiel aandrijven, maar moest er een vertragende overbrenging komen in de vorm van een tandwiel dat het grote wiel aandrijft.

Met een klein tandwiel met 8 "tanden" en het grote wiel met 49 "tanden" draait het grote wiel dus ongeveer zes keer trager dan de motor zelf. De omwentelingstijd van het grote rad ligt grofweg tussen de 1 en 2.5 seconden bij zonnig respectievelijk bewolkt weer. Met een diameter van 32 cm legt de buitenkant van het rad ongeveer 1.4 tot 3.6 kilometer per uur af.

De as van de motor zit los geklemd in het kleine tandwiel en de motor zit weer ingebouwd in een behuizing die los op de basis is geklemd. Zowel het grote als het kleine tandwiel en de motor zitten min of meer los op of in de basis en kunnen enigszins versteld worden.

De grootste uitdaging was het fijnstellen van de afstand van de tanden in het grote rad. Als de afstand tussen de opeenvolgende tanden (of eigenlijk stokjes dus) te klein of te groot is, heeft het geheel namelijk de neiging om vast te lopen en dan komt hij niet meer uit zichzelf op gang. Momenteel, met 49 tanden, gaat het vaak uren achtereen goed. Meestal is er een zetje nodig om het geheel op gang te brengen, maar op sommige dagen gaat het vanzelf.

En het zonnepaneeltje zorgt ervoor dat het geheel tot leven komt. En daar staat ie dan in het raam. Ik kan er echt uren naar kijken...

Het Wiel

Eclipskriebels

Something is stirring again, I can feel it. Vandaag is het nieuwe maan en over precies een maan(d) sta ik hopelijk in Huzhou/Jiaxing, China, om één van de meest spectaculaire vertoningen van de natuur te aanschouwen: een totale zonsverduistering.

De ervaring van een totale zonsverduistering is moeilijk te beschrijven; het is simpelweg iets dat je mee moet maken om het te begrijpen. Mijn eerste totale zonsverduistering was in 1999 in Frankrijk, maar helaas werd de zon die ochtend behalve door de maan, ook door een dikke laag wolken bedekt. Meer succes had ik in 2006, toen ik het schouwspel in Turkije, aan de rand van de Middellandse Zee meemaakte. En dat was fantastisch! Een zonsverduistering is op zoveel manieren indrukwekkend!

De eerste indicaties dat er iets staat te gebeuren krijg je al ruim voordat de totaliteit begint. Het licht wordt schemerig en krijgt een aparte kleur. Schaduwen worden "raar". Dat wil zeggen, ze lijken wat minder scherp te worden en gedragen zich niet helemaal volgens de normale regels. Het licht van de sikkelvormige zon wordt door de bladeren van bomen in kleine sikkeltjes op de grond geprojecteerd. Het geeft een mysterieuze sfeer.

Vlak voor de totaliteit gaat het ineens allemaal heel snel. Het licht wordt nu merkbaar snel zwakker en mensen worden onrustig. Je hoeft niet op je horloge te kijken om te weten dat het bijna zover is. Je kijkt omhoog, maar ook naar de zijkant. Met uitzicht over de Middellandse Zee komt daar de maanschaduw op je af razen. Mensen beginnen te schreeuwen, alsof uit een diepe angst. En dan kijk je omhoog terwijl de laatste zonnestralen achter de maan verdwijnen. Je ziet het. Je bent sprakeloos. Waar zo-even nog de zon scheen, zit nu een inktzwart gat in de lucht met een onmogelijk mooie stralenkrans eromheen. Je voelt een mengeling van een soort oer-angst en bewondering. Misschien is ontzag wel het juiste woord. Deze gevoelens zijn ook te herkennen in het geschreeuw van de mensen om je heen. Dat zoiets moois bestaat! In een serene rust vertonen de zon en de maan daar hun show, terwijl op het aardoppervlak onrust heerst. Het is gewoon on-ge-lo-fe-lijk. En daar mag je dan een paar minuten naar kijken, voordat de zon weer langzaam tevoorschijn komt. Je realiseert je dan ook waarom dit verschijnsel in oude tijden zoveel invloed had op mensen. Dat een zonsverduistering het vermogen had om oorlogen te stoppen en dat soort dingen.

[er is nog een heel mooi filmpje van de NOS waar ik naar ging linken, maar blijkbaar hebben ze 'm weggehaald, dus ik moet nog even kijken of ik m'n privé-kopietje online mag zetten...]

Maar goed, voor die paar minuten reis je dus de halve wereld rond. Je moet het eigenlijk zien als een soort popconcert. Een heel kort popconcert. Maar het is wel helemaal gratis! (reiskosten niet inbegrepen :-P) En dan te bedenken dat het gewoon een enorm toeval is dat de schijnbare diameter van de zon en de maan vanaf de Aarde gezien even groot lijken. Het is gewoon complete willekeurigheid! En daar hou ik wel van.

Een beetje last van kriebels dus. Nu nog hopen dat het over een maand niet bewolkt is...

De realiteit

Dit is een gedachte-experiment. Stel je een geavanceerd computerprogramma voor dat de realiteit nabootst. Maar dan ook tot op de atoom nauwkeurig, zodat het leven dat erin gesimuleerd wordt, alles ervaart alsof het echt is. Een beetje zoals in de film "The Matrix" dus. De vraag die vervolgens aan je gesteld wordt, is de volgende: "Denk je dat het mogelijk is dat er ooit een computerprogramma ontwikkeld wordt dat dit mogelijk maakt?"

De meeste mensen antwoorden hierop positief. En dat maakt een interessante redenatie mogelijk. Als het namelijk mogelijk is om zo'n simulatie te maken, zal zich in die simulatie weer een soort evolutie afspelen, die niet noodzakelijkerwijs gelijk is aan de onze, maar waarbij een soort universum ontstaat waarin zich uiteindelijk leven ontwikkelt. Merk op dat hier dus de aanname gemaakt wordt dat bij een nieuw soort universum ook leven ontstaat, maar aangezien leven op zich een soort uit de hand gelopen chemische reactie is, denk ik dat het wel een redelijke aanname is dat dit op den duur gebeurt.

Maar goed, in de simulatie ontstaat uiteindelijk intelligent leven (niet noodzakelijkerwijs, misschien zelfs niet bij voorkeur, menselijk). Aangezien dit leven zich analoog aan de originele versie ontwikkelt, zal het uiteindelijk een computerprogramma kunnen bouwen dat de realiteit simuleert. En dan begint de cyclus weer opnieuw, binnen die simulatie. Weer ontstaat leven en wordt een computerprogramma geschreven. Enzovoort, enzovoort. En dit herhaalt zich tot in de eeuwigheid.

Het punt is dat, als dit scenario waar is, we niet kunnen zeggen of we op dit moment in de realiteit of in een computersimulatie leven. In feite, omdat de enige echte realiteit wordt gevolgd door een oneindige keten van simulaties, is het oneindig meer waarschijnlijk dat we momenteel in een simulatie leven dan in de realiteit. En dat is toch een interessante gedachte.

Maar goed, er zijn dus twee mogelijkheden: óf het zojuist geschetste scenario is waar, óf er zal nooit een computerprogramma bestaan dat de realiteit kan simuleren. Eén van de twee is waar. Nu we het probleem wat nader bekeken hebben, zou je geneigd zijn om voor de tweede mogelijkheid te kiezen. Het is gewoonweg niet mogelijk om zo'n simulatie te bouwen. Simpel als dat. Maar ja, hoe had het ook zo kunnen zijn? Hoe kun je de wereld, het heelal, dan ook representeren in een computermodel? Een computer kent immers maar eindige precisie. Dan zou de realiteit ook maar eindige precisie mogen hebben... dan zou de realiteit discreet moeten zijn... dan zou je die op moeten kunnen delen in een soort... discrete elementen... of hoe zullen we 't noemen, quanta? Heej, bestaat er niet al een theorie die zoiets zegt? De quanta theorie of zo? Maar wacht eens even, is dit hier en nu eigenlijk wel de realiteit? Of zitten we dan toch in een computersimulatie? Ik geloof dat ik een existentiële-angstaanval ga krijgen. Even m'n medicijnen zoeken...

"Als de werkelijkheid er niet zou zijn, dan zou de wereld er heel anders uitzien." - Theo Maassen

De was, het was

De was, het was

Ik wou dat de was, de witte was
Wij waren, zij zijn, maar hét was

Wie was, die wast
En wie wast, die was

Wie wast die witte was?
Was de was, zoals het was

De was die is, de was die was
Het was zo, de witte

Meditatief bungy jumpen

Mediteren kan op verschillende manieren. Neem nou bungy jumpen. Op het eerste gezicht zou je het niet zeggen, maar eigenlijk is het een van de meer ultieme manieren om te mediteren. Oke, het is misschien een hele korte meditatie, maar die paar seconden dat je door de lucht vliegt, hebben wel een effect dat uren- of dagenlang bij je kan blijven.

Ik zal mij nader verklaren. Meditatie kan worden gedefinieerd als: "Een techniek die je in staat stelt je geest en lichaam te ontspannen en je te verlossen van onnodige gedachtenspinsels en hersenactiviteit." of "Het tot het hier en nu terugleiden van de geest." En dat is precies wat bungy jumpen doet.

Allereerst is er het moment dat je op het randje staat. Aan de ene kant denk je: "wat doe ik hier in godsnaam?" En aan de andere kant weet je dat je op een bepaald punt hebt besloten dat je het zou willen doen. Je hersenen merken het dreigende gevaar heel goed op (hmmm, wat gek!), en het kost je je hele denkcapaciteit om te bedenken dat dit echt veilig is en dat het oke is om te springen. Als er voor je afgeteld wordt, is er ook een element van sociale druk: er wordt van je verwacht dat je op dat moment springt. In alle gevallen concentreer je je volledig op de sprong; er is gewoonweg geen ruimte om ergens anders aan te denken.

Maar goed, vervolgens komt het moment dat je naar beneden valt en dat is het meest intense deel van de ervaring. Je gedachten zijn volledig in de ban van de versnelling, de harde wind die langs je lichaam stroomt en de grond die op je afkomt. De paar seconden vrije val valt wat mij betreft in de categorie beste gevoel dat je kunt ervaren. Behalve de versnelling is er ook het gevoel van grootsheid. je voelt je als het ware "on top of the world", het is een machtig gevoel.

Dit gevoel duurt helaas niet lang, want dan komt het trekken van het elastiek. Afhankelijk van de manier waarop je springt kan dit best heftig voelen, waarna je nog een paar keer op en neer gaat en de gewichtsloosheid een enkele keer opnieuw beleeft. Maar ten slotte wordt je neergelaten en is daar het gevoel van vrijheid. Vrijheid van het elastiek, vrijheid van de spanning om het te doen, maar ook vrijheid van alle gedachten die je daarvoor dwarszaten. Dit gevoel kan uren en zelfs dagen aanhouden, waarna het langzaam uitdooft. Daarna kun je een deel van de spanning en de bevrijding daarvan nog een tijdje oproepen door aan het momen van springen te denken. Tot ook dat vervaagt en het weer tijd is voor een nieuwe sprong.

Bungy jumpen draait vooral om overgave en om bevrijding. Je geeft je lichaam over aan de zwaartekracht, je angst aan de Bungy Masters en het elastiek, je gedachten aan het niets. Er is alleen het machtige gevoel van naar beneden suizen. Pure meditatie.

Waarom zou je je rot voelen

"Waarom zou je je rot voelen als iedereen zich rot voelt? Luister, het zijn vervelende verhalen die niet vaak worden verteld, maar iedereen en ik herhaal iedereen heeft overwegend het gevoel nergens bij te horen, iedereen is meestentijds eenzaam, iedereen sjouwt een baal onvervulde verlangens en gemiste kansen met zich mee, iedereen is ontevreden over zichzelf, iedereen moet voortdurend keiharde, vuile en onverwachte strijd leveren met beminden, collega's, vriendinnen, banken, ouders, winkelpersoneel, verzekeraars, ambtenaren et cetera. Echt waar: in de tegenwoordige tijd is niemand gelukkig, behalve gekken."

Ronald Giphart, Phileine zegt sorry

Bionische pinguïns

Gekker moet het niet worden. Zwemmende robot-pinguïns met 3D sonar [newscientist.com] om te kunnen navigeren zijn nog tot daaraantoe. Met vloeiende bewegingen glijden ze door het water, bijna niet te onderscheiden van echte exemplaren, afgezien van de lichtgevende ogen misschien. Het filmpje is très interessant, en een vrouw geeft een toelichting. En dan komt het: ze hebben blijkbaar ook vliegende pinguïns gemaakt! Met dezelfde vloeiende bewegingen zweven ze door de lucht. Maar volgens mij klopt hier iets niet. En dan dringt het tot me door: Pinguïns kunnen helemaal niet vliegen! HALLLOOOOO! Hebben ze iets over het hoofd gezien of zo? Wie heeft dit nou weer bedacht? Het is leuk als je een robot maakt, maar je kunt ook te ver gaan! Stel je een wereld voor met vliegende pinguïns [dumpert.nl]! Dat is niet alleen tegennatuurlijk, maar ook heel erg onpraktisch. Pinguïnpoep op je ramen, aangereden pinguïns op de weg en zo kan ik nog wel even doorgaan. We kunnen alleen maar hopen dat echte pinguïns dit gedrag niet overnemen. Gekker moet het echt niet worden.

Ernst van der Pasch - Laat niets van waarde achter

Afgelopen dinsdag zag ik bij de Koornbeurs in Delft een bijzondere cabaretvoorstelling. Hoewel ik me niet had voorgenomen om op mijn blog recenties te plaatsen van dit soort dingen, kan ik niet met de gedachte leven dat ik je dit niet aangeraden heb. De cabaretier in kwestie is Ernst van der Pasch en de voorstelling is getiteld "Laat niets van waarde achter". Van tevoren niet veel meer verwachtend dan een leuke avond met goede grappen en grollen, werd ik, en volgens mij een groot deel van het publiek met mij, onverwacht meegetrokken in een diepgaand filosofisch vraagstuk. De ene na de andere gedachtenkronkel zet je aan het denken en op sommige punten wordt je wereldbeeld driekwart in de rondte gedraaid. Nee, pandaberen zijn het inderdaad niet waard om van uitsterven te redden en ja, dictators kunnen inderdaad zeggen dat ze veel bereikt hebben, in tegenstelling tot de meeste mensen.

Wat je van Ernst te verwerken krijgt, is in feite een wake-up call om iets met je leven te doen. Om hem een messias te noemen gaat misschien een beetje ver, maar een held is hij zeker. Twee uur lang luisteren naar gedachtekronkels lieten me verwonderd en beduusd achter. Tot dagen na afloop kreeg ik er aan terugdenkend nog kippenvel van. Wat is het ook een bizarre wereld waarin we leven. Dat wisten we natuurlijk wel, maar soms is het goed als iemand het nog eens in je gezicht gooit.

The horror of the smiley faces

Smiley faces lijken op het eerste gezicht lief en aandoenlijk. Behulpzaam dat ze zijn door het opvrolijken van een willekeurige chat-sessie of email, toch heeft zich recentelijk een duistere kant van smileys aan mij geopenbaard. Als soort van experiment heb ik een tijdje terug een aantal smileys uitgeprint en verspreid door m'n huis opgehangen. Gewoon om te kijken of het de boel significant zou opvrolijken, maar ook om te zien hoe snel het mensen op zou vallen en wat ze ervan zouden zeggen.


Maar goed, als je de smiley faces wat beter kent, begint het wel een beetje te kriebelen. Dag na dag staren ze je aan, met een medogenloze vrolijkheid. "Je lacht wel leuk naar me, maar wat verberg je achter die holle ogen van je?" Die ogen zijn het ergste. Die grote, lege, zwarte... stippen. Ze kijken je soort van aan, maar ze zijn dieper dan de diepste put. Alsof zich vanuit de ogen op elk moment een poort naar de hel zou kunnen openen.

Hetzelfde met msn-smileys. Eentje is nog oké:

Maar zodra je er meerdere naast elkaar ziet, verandert het geheel in een leger van zombies die je toelachen als in je ergste nachtmerrie. "Whoaahahahaha!" Het is een soort oerangst die in je bovenkomt. Het rondje lacht wel, maar iets klopt er niet; het is niet oprecht. Die ogen verbergen misschien wel de bloederigste misdaden die je zou kunnen bedenken. Het slechtste kwaad dat er bestaat.

Terug in Nederland

Na er twee maandjes tussenuit geweest te zijn, ben ik weer terug in Nederland. En wat ben ik blij dat alles hier, ondanks mijn afwezigheid, toch zo gewoon gebleven is! Bij thuiskomst las ik het volgende wereldschokkende bericht:

Webcam boer Dirk overbelast door nieuwe lammetjes

Need I say more? Hoewel dit erg vervelend is voor boer Dirk, moest ik er om de één of andere reden toch om lachen (sorry boer Dirk!). Maar goed, ben blij om weer thuis te zijn :-P

Vegetarisatie

Soms heb je van die periodes dat je continu hetzelfde gevraagd wordt. Laatst had ik een week waarin mij wel drie keer gevraagd werd of ik vegetarisch ben. Nu vind ik het sowieso grappig als mensen aan mij vragen of ik vegetarisch ben, want het is natuurlijk vegetariër en niet vegetarisch. Voedsel is vegetarisch, niet ik. Maar goed, nadat dit in één week voor de derde keer aan mij gevraagd werd, was ik wel een beetje nieuwsgierig waarom iedereen dat nou dacht. En wat blijkt: ik zie er vegetarisch uit! Is dat wat! Waarschijnlijk bedoelde die persoon dat ik er als een vegetariër uitzag, maar dan resteert nog steeds de vraag: waarom zie ik er dan uit als een vegetariër? Ik besta toch echt voor het grootste deel uit vlees, dus hoe gaat een stuk vlees eruit zien als iets dat van groente houdt? En op die vraag kunnen mensen vervolgens geen antwoord geven... "het is gewoon zo!"

Maar goed, dit soort dingen zullen mij nooit duidelijk worden. En voor de nieuwsgierigen onder ons: ik schaar mijzelf graag in de categorie gelegenheidsvegetariërs :-)