Tragedie van de mandarijnen

Dwalen in de mist

Het is alweer vijf jaar geleden of zo. Ik woonde toen nog in Berkel en volgde een schildercursus in Delft. Die bewuste avond was ik op de fiets, want het weer was goed. Het was echter wel erg mistig. De les was zoals gewoonlijk rond kwart voor elf afgelopen en ik fietste naar huis. In die periode nam ik vaak de route over de hofweg. Dit is een lange rechte weg die tussen de weilanden in ligt. Het is een rustige weg, zeker op dit tijdstip.

De dichte mist maakte de rit extra sfeervol en ik keek vol interesse hoe de lichtstraal uit m'n voorlicht door de mist probeerde te snijden. Het zicht was maar een paar meter en ik realiseerde me dat het altijd aanwezige geluid van de auto's op de nabijgelegen snelweg door de mist gedempt werd, wat verder bijdroeg aan de aparte sfeer. Af en toe doemden er uit de mist vormen op van een levend wezens: koeien die in het weiland stonden. Maar verder was er niks. Helemaal niks. Alleen weg, fiets en mist; dat was de omvang van de wereld.

Op dat moment werd ik nieuwsgierig hoe donker het zou zijn als m'n fietslamp het niet zou doen. Omdat ik het niet kan uitstaan om zoiets niet te weten, moest ik dat natuurlijk uitproberen. Ik remde af totdat ik stilstond en zoals dat gaat met een fietslamp aan een dynamo, was het op dat moment donker. Ik liet m'n ogen er even aan wennen. Heel vaag dacht ik boven mij een soort licht schijnsel te zien (scheen de maan op dat moment?), maar veel was het niet. Ik zag helemaal niets. Totaal geen oriëntatiepunten van steden als Rotterdam of Delft, geen huizen of boerderijen die hier en daar langs de weg zouden moeten staan, en ook de snelweg hoorde ik niet.

Ik bedacht me dat als ik hier zonder voorkennis neergezet zou worden, ik nooit zou kunnen weten wat de weg naar huis was. Dat vond ik een fascinerende gedachte. En aangezien ik toch bezig was met het uitvoeren van gedachtenexperimenten, kon ik het niet laten. Met m'n fiets aan de hand draaide ik een aantal rondjes, tot ik zeker was dat ik niet meer wist waar ik vandaan gekomen was. Nu moest ik kiezen: links of rechts? Ik kies altijd links, dus dat werd het.

Ik schatte in dat ik ongeveer een derde van de 2-kilometer lange weg had afgelegd, dus als ik de verkeerde kant gekozen zou hebben, zou ik het snel genoeg merken. Weer op weg probeerde door de mist te zien of ik iets herkende langs de weg. Af en toe kwam ik langs een zijweg die dan naar een boerderij of huis zou leiden, maar ik kon niet ver genoeg kijken om iets te herkennen en ik wist niet uit m'n hoofd waar de huizen nou precies stonden.

Verder zag ik alleen maar koeien in het weiland staan. Het had iets onheilspellends om die beesten steeds te zien verschijnen, vooral als ze dichtbij het hek stonden, voor zich uit starend alsof ze me niet zagen. De mist werd langzaam kil en benauwend tegelijkertijd.

Op een bepaald punt hoorde ik plots een groepje koeien onrustig worden en paniekachtige geluiden maken, die de rillingen over m'n rug deden lopen. Hoewel ik me kon voorstellen dat ze gewoon van iets onbenulligs waren geschrokken (mij misschien?), voelde ik de adrenaline nu goed door m’n bloed stromen.

Maar mijn zenuwen zouden nog verder op de proef worden gesteld. Voor m'n gevoel zou ik nu bijna bij het einde van de weg moeten zijn, maar ik realiseerde me dat je hersenen je weleens voor de gek houden als je al dan niet aandacht besteedt aan het verstrijken van de tijd. (Ongeveer hetzelfde effect dat optreedt als je een filmpje voor de eerste keer ziet. Als alles nog nieuw is, lijkt het filmpje veel langer te duren, volgens mij omdat je er dan veel intensiever naar kijkt.)

Op een afstand hoorde ik een nieuw geluid, en ik zette m’n fiets stil om er beter naar te kunnen luisteren. Nu het geluid van m’n dynamo er niet meer was, kon ik het geluid beter thuisbrengen. Het klonk als een kudde dieren die over de weg draafde. Ik kon me voorstellen dat er een groepje koeien uit een weiland was ontsnapt en nu over de weg liep. Maar het klonk niet alsof ze bepaald rustig liepen. Is het normaal als je als koe in het donker door de mist gaat rennen? Zouden ze dat zomaar doen?

Voordat ik me de bizarheid van het geluid goed tot me had laten doordringen, begon ik me te bedenken of het niet een goed idee was om aan de kant te gaan. Het geluid kwam uit de richting waarin ik fietste. Was omkeren een goed idee? Hoe snel kunnen koeien rennen? In de richting van het geluid rijden, zodat m’n fietslicht het deed, leek me ook geen goed plan. Voelend met m’n voet zocht ik de rand van de weg en ging aan de kant staan, terwijl ik het geluid dichterbij hoorde komen en de weg zachtjes begon te trillen.

Het is verbazingwekkend hoe hard de grond trilt als er een kudde koeien voorbij draaft. Zelfs een deel van dat gewicht zou ik niet graag tegen me aan willen hebben. Hopend dat koeien in het donker beter kunnen zien dan ik, zocht ik haastig naar het lampje aan m’n sleutelhanger op om te kunnen zien wat er gebeurde. Voordat ik m’n lampje gevonden had, werd ik geschampt door één van de beesten, waardoor ik over m’n fiets in het gras viel, gelukkig niet al te hard.

Ik begon me af te vragen of dit allemaal wel echt gebeurde en of ik vandaag niet beter in bed had kunnen blijven. Het groepje koeien (het klonk als een stuk of 10) is alweer in het niets verdwenen als ik in het donker overeind krabbel. Waar renden die beesten in godsnaam voor weg? Ik stap weer op de fiets, waarna het nog een eeuwigheid lijkt te duren voordat ik dan eindelijk bij het einde van de weg aankom en verder geen gekke dingen meer meemaak. Achteraf ben ik er niet eens zeker van of ik na m’n valmomentje wel weer in dezelfde richting ben gefietst...

De Dansende Muis

Met gepaste trots presenteer ik: de dansende muis!

Don't put smurfs in the microwave!

Smurfs and microwaves... they don't go together very well.

Merels en meer

Kortgeleden heb ik eindelijk de CD gevonden waar ik al tijden naar op zoek was: "Merels en meer", van Henk Meeuwsen. De titel omschrijft de inhoud van de CD perfect; ruim een uur lang luister je naar het gezang van voornamelijk merels, maar ook een aantal andere vogels. Wat zang betreft zijn merels mijn absolute favoriet. Als ik ze vlak voor zonsopkomst of na zonsondergang hoor zingen, vullen ze me met melancholie. Dan sta je daar, en dan lijkt de tijd even stil te staan. Alsof de merel de merel precies weet waar hij het over heeft, vertelt hij zijn verhaal. In dat moment tijdens de schemer tussen dag en nacht weet hij de essentie van het leven te vangen in zijn lied.

Ik heb weleens een microfoon uit het raam gehangen om het gezang op te nemen; helaas was de kwaliteit van die opnames niet wat ik zou willen. Maar gelukkig is er Henk Meeuwsen, en gelukkig vond hij het ook een goed idee om merels op te nemen. Ik moest wel lachen om het laatste stukje van de beschrijving bij de CD op z'n website: "Wat meer op de achtergrond zijn opvallende rollen weggelegd voor zomertortels, koekoek, koe en talrijke andere vogels." (tja, de koe is ook één van mijn favoriete vogels!) De opnames zijn van hoge kwaliteit en vullen nu regelmatig m'n huis met een beetje extra natuur, want merels zitten er bij mij in de buurt niet zoveel. Maar goed, zeker een aanrader dus!

http://www.natuurgeluiden.nl/catalogus_merels_en_meer.php

Da Vinci molen

Eén van m'n hobbyprojectjes van afgelopen zomer: de Da Vinci molen. Ik heb eigenlijk geen idee of Leonardo Da Vinci (wind)molens heeft ontworpen, maar het doet me gewoon aan z'n stijl denken. Verder is het misschien interessant om te weten dat dit molentje draait op een klein zonnepaneeltje (buiten beeld). Links boven in het raam is m'n zonnewiel (ook bekend als het reuzenrad) te zien.

Cold sunrise

's Nachts had het geregend. De lucht was schoon en had een onheilspellend diepblauwe kleur. De zon had zich net boven de horizon verheven, maar kon de frisheid van de nacht nog niet verdrijven, evenmin als de kilheid ervan. Als een felgele bol hing de zon daar schijnbaar stil. Fel met licht, maar niet met warmte.

Ik bracht m'n fiets tot stilstand en keek naar de mistflarden die nog over de weilanden hingen. Het zou niet lang meer duren voordat de winter zou komen en de weilanden met een witte laag sneeuw bedekt zouden worden. Verder op de weg zag ik de blauwe zwaailichten van een ambulance op me af komen. Op dit vroege uur was er weinig verkeer op het landweggetje en met grote snelheid kwam de wagen dichterbij. Zonder sirene scheurde de ambulance langs me.

Ik vroeg me af wat er gebeurd zou zijn en of er misschien iemand was overleden. Het was in ieder geval een mooie ochtend om te sterven. Uiteindelijk zou het leven voor iedereen ten einde komen, ook op dagen als deze. Als het asfalt rood kleurt van het bloed onder de koude zon in een diepblauwe lucht. Ik keek de ambulance na en ging weer door.

Refocus

Afgelopen anderhalve week was ik op wandelvakantie in Schotland, samen met een vriendin van m’n zus. Met een complete kampeeruitrusting op onze rug liepen we de West Highland Way, een route van 152 km. We hadden niets gepland, ook geen terugreis naar Nederland en we keken hooguit twee dagen vooruit. Het was enorm gaaf.

Eén van de redenen dat ik van reizen hou, is dat het je de mogelijkheid geeft te herzien hoe je in het leven staat (is er een goede vertaling van “refocus”?) Het filtert de ruis uit je leven en je houdt alleen de essentiële aspecten over. Meer dan bij andere soorten reizen kun je bij een wandelvakantie je hoofd leegmaken. Bijna twee weken lang heb ik niet gedacht aan werk, hobby’s, plannen, heb ik me niet bedacht wat ik de komende week of maand nog allemaal “moest doen”. Bijna twee weken lang bestonden alleen uit lopen, eten/drinken en slapen.

Natuurlijk planden we sommige dingen wel tot op zekere hoogte. ‘s Ochtends bij het vertrek hadden we wel één of meerdere mogelijke doelen om die dag te halen of om langs te lopen om boodschappen te doen. En bij het inslaan van eten hielden we wel rekening met hoe lang we niet door de bewoonde wereld zouden komen. Maar dat was het dan ook.

Gedachten kwamen en gingen als natuurlijk, net als lichamelijke ongemakkelijkheden en andere dingen die gewoon bij het leven horen. Het was als het ware één lange meditatiesessie.

Terug in Nederland zwermt het in m’n hoofd weer van gedachten. Verplichtingen, dingen die ik zou moeten of zou willen doen, afwegingen, plannen. Soms vraag ik me af of het niet meer energie kost om al dat soort dingen in m’n hoofd te hebben dan om ze daadwerkelijk te doen. Met moeite kan ik de focus vasthouden die ik tijdens het wandelen had. Proberend orde te scheppen in de chaos.

Teddy Roosevelt

Op andere dagen zwaaien er hondjes naar me en word ik door lieve meisjes heel hard in m'n vingers gebeten...

Sommige dagen

Soms heb je van die dagen... dat je je afvraagt wat echt is en wat niet. Of het niet allemaal een droom is en of je ooit wakker gaat worden.

Totale helderheid

Vannacht had ik weer eens één van m’n epische dromen, zo één die ik vaker heb als ik me rusteloos voel. Het was er eentje die me nog lang bij zal blijven. Ik bevond me boven een vlakte met zand, onder een strakblauwe lucht. Ik boog me over een puzzel die bestond uit vierkante en rechthoekige puzzelstukken. Op elk puzzelstuk waren één of meerdere begin- en eindpunten van gekleurde pijlen afgebeeld, die doorliepen op het aangrenzende puzzelstuk. Er waren ongeveer twintig stukken die in elkaar lagen. Er waren geen puzzelstukken meer over, maar de puzzel was nog niet compleet.

Ik vroeg me af hoe ik de puzzel af kon maken als er geen stukken meer waren. Ik kreeg een ingeving en bedacht ik me dat ik dat zelf in de hand had. Ik koos het beginpunt van een pijl uit en bewoog mijn vinger erlangs, naar de rand van het puzzelstuk. Toen ik dat deed, verscheen spontaan het volgende puzzelstuk, met weer nieuwe begin- en eindpunten van pijlen. Het stuk paste precies tussen alle stukken die er al lagen. Ik ging door met het uitbreiden van de puzzel, en vond het fijn om zelf elke pijl te kunnen uitkiezen.

Na verloop van tijd rees in mijn gedachten de vraag hoe lang dit nog door zou gaan. De puzzel was al aanzienlijk gegroeid en nog nergens was er een rand of begrenzing tevoorschijn gekomen. Ik begon te twijfelen of ik wel op de goede weg was en zag in gedachten de puzzel al tot in de oneindigheid voor me uitstrekken. Maar toen realiseerde ik me dat de puzzel geen plat vlak was, maar een ongelofelijk kleine afwijking had, die niet waarneembaar was. Het feit dat de afwijking op geen enkele manier waarneembaar, maar desalniettemin aanwezig was, leek me fundamenteel belangrijk. De puzzel vormde zich rond de wereld waarboven ik me bevond, over lichtgekleurd zand en oceanen van water tot een enorme bol.

Het feit dat de puzzel zich tot een bol vormde, stelde me gerust. Ooit zal de puzzel af zijn. In gedachten zag ik voor me hoe de puzzel eruit zou zien als hij af was. Het zou dan een statisch object zijn, met een schijnbaar willekeurige wirwar van pijlen op het oppervlak. De term configuratieruimte* kwam bij me op. Het maakt niet uit hoe de puzzel er uiteindelijk uitziet; het is slechts één punt in de configuratieruimte, de ruimte der ruimtes. Ik stelde me de complete configuratieruimte voor en zag hoe de puzzelstukjes vanuit de configuratieruimte in de puzzel verschenen. Ik zag wat de regels waren en hoe de paden door de configuratieruimte leidden tot onnoemelijk veel punten, onnoemelijk veel puzzels, onnoemelijk veel werelden. Maar niet oneindig veel. Niet elke configuratie was mogelijk, want dit werd beperkt door de regels. Ik zag het netwerk van paden teruglopen tot de oorsprong, de oorsprong van alles. En aan de andere kant waaierde het netwerk uit in het ongelofelijk enorme scala aan mogelijkheden.

Er kwam een onbeschrijfelijk gevoel van helderheid over me heen en in een flits begreep ik wat het allemaal betekende, wat de zin ervan is. Dat er niet echt een zin is, maar dat het er gewoon is. Het, wat beschreven kan worden op zo’n eenvoudige manier dat je je nog afvraagt waarom mensen zich druk maken over de zin van het leven. Ik kreeg er kippevel van.

* Configuratieruimte: de ruimte die het totaal aan toestanden van een systeem, in dit geval het universum, beschrijft. Elke toestand in de configuratieruimte is een punt, onafhankelijk van de tijd.

Het is weer voorbij...

Er zijn weinig plekken waar ik me zo thuis voel als hier. Twee weken lang heb ik een tweede familie. Een familie met héél veel kinderen. Twee weken lang spring ik 's ochtends m'n bed uit als de wekker gaat. Het was weer enorm gaaf dit jaar. Nog 50 weekjes slapen en dan is het weer zover...

Serveersuggestie

Hierbij wil ik de ontwerpers van bovenstaand pak zilvervliesrijst hartelijk bedanken voor de briljant originele serveersuggestie. Rijst in een kommetje... het moet niet gekker worden!

Goed nieuws voor huisbezitters

...de woningmarkt trekt weer aan!

Het oergeluid van de vuvuzela

Wat zal ik de vuvuzela missen. Bij voorbaat al hét woord van 2010 en bijna een vast onderdeel van het nieuws de afgelopen maand. Het geluid van de dingen irriteert mensen zo, dat de toeter verbannen werd op Wimbledon en Rock Werchter, er een verbod dreigde in de stadions van het WK, en sommige mensen ze simpelweg in tweeën zaagden. Er werden tal van filters ontwikkeld om het geluid ervan uit de tv-uitzending te filteren, van dichtbij veroorzaakt het muziekinstrument gehoorschade en infecties en een vrouw scheurde haar luchtpijp omdat ze er te hard op blies. Het is zelfs zo erg dat mensen hun kinderen ernaar vernoemen. Zomaar een greep uit het nieuws van de afgelopen maand.

Maar het gedoe er omheen is niet de reden dat ik de vuvuzela zal missen. De reden is namelijk dat ik het geluid van de vuvuzela briljant vindt! En dan bedoel ik niet het geluid dat je op tv hoort, maar het rauwe geluid van een enkele vuvuzela op een paar honderd meter afstand. Beantwoord door een tweede vuvuzela een eindje verderop, kost het me niet veel moeite om me in te beelden dat het twee enorme oerbeesten zijn die naar elkaar roepen. De rillingen lopen dan over m'n rug. Het doet me denken aan een specifieke film en jij mag raden welke aan de hand van het volgende geluidsfragment. Op de achtergrond hoor je de dinosaurussen... ik bedoel de vuvuzela's.

Vandalisme of moderne kunst?

Het verschil is niet altijd evident.

Buitenaardse monsters landen op Aarde

Strikt genomen zou je de waarheid spreken als je zou zeggen dat er aanstaande zondag een ruimtevoertuig met buitenaardse monsters op Aarde zal landen. De grap is natuurlijk dat het woord "monster" in het Nederlands meerdere betekenissen heeft en dat het hier, je raadt het al, om een monster gaat als in "sample". Desalniettemin heb ik me er al tijden op verheugd om dit woordgrapje weer te kunnen maken.

Maar het valt nog te bezien of zich inderdaad buitenaardse monsters in de ruimtesonde bevinden, want er is nogal wat misgegaan tijdens deze missie (die in de eerste plaats al vrij complex was). Het gaat om de Japanse Hayabusa missie [jaxa.jp]. De ruimtesonde werd gelanceerd op 9 mei 2003 richting een planetoïde (Itokawa), met het idee er meerdere landingen op te maken en hierbij een klein projectiel af te vuren, waardoor opstuivend stof zou worden opgevangen in een capsule. Vervolgens zou de ruimtesonde de capsule weer bij de Aarde afleveren. Helaas lijkt het erop dat het projectiel niet afgevuurd is, maar er is hoop dat er alsnog stof in de capsule terecht is gekomen. Het zou briljant zijn als de missie toch nog zou slagen, want de sonde heeft in z'n zeven jaar in de ruimte de volgende mankementen verworven: de zonnepanelen zijn beschadigd door een sterke zonnevlam, het stabilisatiesysteem werkt niet meer, er is een brandstoflek, de stuwraketten zijn buiten werking, de batterijen werken nog maar gedeeltelijk en drie van de vier ionenmotoren zijn uitgevallen. Met veel creativiteit is het dan toch gelukt om het ding terug naar de Aarde te manoeuvreren en op z'n laatste krachten landt de capsule, met twee jaar vertraging, op zondag 13 juni in de woestijn van Australië.

Maar er kan nog het één en ander misgaan. De vorige poging om een ruimtecapsule met buitenaardse monsters op Aarde te laten landen (van de NASA die keer), resulteerde in een crash:

Niet zo mooi, aangezien het de bedoeling was dat er een zachte landing gemaakt werd. Het ding had zelfs aan z'n parachute door een helikopter uit de lucht gepikt moeten worden. Hopelijk hebben de Japanners meer geluk.

Voor meer spannende ruimtemissies raad ik vooral de film "Apollo 13" aan, die toevallig(?) vanavond op tv te zien is (vrijdag 11 juni, 23:50-2:25u, SBS 6).

Onderweg

...van Delft naar Leiden (vers van de pers):

Theezakjeshouder

Laatst kocht ik bij de Xenos een theezakjeshouder. De artikelomschrijving was: "Theezakjeshouder met tekst".

De persoon die normaal de teksten voor de theezakjeshouders bedenkt, was ziek die dag...

Met m'n kajak naar het werk

Vandaag ben ik met m'n kajak naar m'n werk gegaan (m'n werk in Leiden welteverstaan, naar Delft is me toch net te ver, maar ik sluit niet uit dat ik dat ook ooit een keer doe). Ik heb m'n kajak nu ongeveer een jaar en ik vind 't erg relaxed om op een rustige ochtend in en om Leiden te varen. En het leek me wel een goed idee om bij goed weer de kajak naar m'n werk te nemen. Ik bedoel: het is ook gewoon een vervoermiddel, dus waarom niet? Ik ben wel een uur onderweg, maar dat vind ik nou niet echt een belemmering.

Maar jeetje, wat een commotie geeft 't zeg! Om te beginnen werpt iedereen je een vreemde blik toe als je met een kajak op je schouder komt aanlopen. Vervolgens geloven je collega's pas dat je met de kajak bent als ze 'm ook echt gezien hebben. Als ik later hoor dat de "opzichtster" van het gebouw met een paar mensen bij m'n kajak (die ik naast het fietsenhok heb gelegd) staat te discussiëren, ga ik toch maar even polshoogte nemen. Ik word aangekeken alsof ik iets onmogelijks gedaan heb. Ik had de week ervoor al aan iemand (blijkbaar een stagiaire) gevraagd of 't oké was als ik 'm daar zou neerleggen, maar ze dachten dat er iemand in de maling werd genomen. Maar ze vonden het nu toch ook wel grappig. Nu moet er alleen nog wel even bij de leidinggevende gecheckt gaan worden of een kajak wel naast het fietsenhok mag liggen. (In het fietsenhok zou ik ook best vinden, maar goed, daar is 't niet echt op berekend).

Maar ja, is het dan echt zo bijzonder om met een kajak naar je werk te gaan? Er zijn toch vast meer mensen die dat doen? Als niet, dan wil ik bij deze m'n excuses aanbieden voor het niet voldoen aan het standaard verwachtingspatroon van mensen.

25 Mei: Towel Day!

Ter informatie: morgen, 25 mei, is Towel Day, of in het Nederlands "handdoekdag". Op deze dag laat je zien dat je weet waar je handdoek is, een belangrijke eigenschap in de absurde wereld van vandaag.

Meer informatie is te vinden op Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Towel_Day

Do not taunt the octopus

Do not taunt the octopus. Laat dit een les zijn voor de eerstvolgende keer dat je er één tegenkomt. Ik denk dat de octopus qua intelligentie en slinksheid één van de meest onderschatte diersoorten is, getuige ook de onderstaande voorbeelden.

Dit artikel beschrijft een geval van een octopus die blijkbaar uit haar aquarium wilde ontsnappen: Curious Octopus Floods Aquarium [news.nationalgeographic.com] "Octopuses have a wonderful combination of intelligence, tremendous manipulative ability, curiosity, and strength".

Maar dat is niet alles: zo deinzen deze lieve beestjes er niet voor terug om haaien te doden:


En blijkbaar hebben octopussen* ook een voorliefde voor technologie. Zo proberen ze camera's te stelen...


...en verkiezen ze HD-beelden boven normale televisie:
Octopuses excited by high definition television (HDTV) [news.bbc.co.uk]

Ik hoop dat je nu wel twee keer nadenkt voordat je deze knuffelige dieren probeert te pesten.

*Ik heb eigenlijk geen idee wat het meervoud van octopus in het Nederlands is. Misschien is het wel octopoezen...

Verpakkingsperikelen

Sinds een tijdje zit o.a. de erwtensoep van Unox niet meer in blikken, maar in zakken. Beetje vreemd misschien. Ik heb wel even goed moeten zoeken voordat ik daar achter kwam. Blijkbaar heeft een zak een voordeel boven een blik waar ik nog niet van op de hoogte ben. Maar goed, tot zover nog niets schokkends.

Om de zak met soep te openen moet men deze openknippen. Hiertoe staat een stippellijntje, waarlangs men het knippen zou moeten uitvoeren, op de zak afgebeeld, samen met een schaartje en een korte maar duidelijke instructie "hier openen". Zie onderstaande afbeelding. (Merk op hoe goed ik langs het lijntje knip)

Maar wat blijkt als je netjes langs het lijntje knipt? De zak is niet open! Zie wederom de afbeelding:

Gelukkig heb ik, net als veel mensen, de beschikking over enig gezond verstand, en is de zak alsnog te openen door een stukje onder het lijntje te knippen. Maar wat is het nut van het stippellijntje als de zak niet geopend kan worden door erlangs te knippen? In feite stimuleert Unox mensen om niet langs de lijntjes te knippen en dat is een slechte zaak. Langs de lijntjes knippen is immers één van de basisvaardigheden die we al van jongs af aan aangeleerd krijgen. Altijd langs de lijntjes knippen, anders krijg je niet de gewenste vorm uit het papier, past je bouwplaat straks niet, of dat soort dingen. Wat moeten we tegen onze kinderen zeggen als ze ons de zak erwtensoep op een onverantwoorde manier zien openknippen? Een maatschappij waarin we niet meer normaal langs de lijntjes kunnen knippen is ver gezonken. Dit is een vorm van verloedering waartegen opgetreden zou moeten worden. Unox, hoe zit dat?

De bloem

Nuclear aftermath

Wat klopt er niet?

Venus versus Mercurius

Vanavond heb ik voor het eerst in lange tijd weer eens een goede blik op de hemel geworpen. Want eindelijk was het dan helder genoeg om de samenstand van Venus en Mercurius te bekijken. Eigenlijk al een paar dagen na het feit, maar goed, nog steeds kun je Venus gebruiken om Mercurius makkelijk te vinden. Venus zelf vinden is niet zo moeilijk, want feller dan dat komen de stipjes aan de hemel niet. Je hoeft maar naar het westen te kijken na zonsondergang en de planeet is moeilijk te missen.

Onderstaande foto's zijn vers van de pers. Venus links, Mercurius rechts. Ik ben nog niet 100% zeker wat het object boven Venus is, maar ik vermoed dat het de reflectie van Venus zelf is (heb de foto natuurlijk door het dubbele glas genomen, veel te koud buiten, brrrr :P). En volgens mij zijn er verder niet zulke heldere objecten in de buurt.

Nog een sfeerplaatje, met Venus en Mercurius in het midden van de foto (15 seconden sluitertijd, die hierboven iets van 5 geloof ik):

Happy meal

Today I had a happy meal.
It was happy because it smiled at me.
In the distance I could hear the sheep of destiny.
And it was also happy.

De flamingo is dood

Met gemengde gevoelens deel ik mede dat afgelopen vrijdag de flamingo het leven heeft gelaten. Door velen geliefd, door sommigen bespot, maar zonder twijfel de meest besproken fiets die ik heb gehad, mede door zijn paars met witte kleur (ja, serieus, paars met wit en er stond flamingo op, maar ik heb ook nog nooit een paarse flamingo gezien... misschien geldt dat alleen voor fietsflamingo's). Het heengaan geschiedde niet, zoals ik in mijn fantasie had voorgesteld, als een spectaculaire desintegratie tijdens het rijden, maar als de zoveelste lekke band bij het na het werk naar huis willen fietsen. Op een bepaald punt heb je er gewoon genoeg van. En dit was het punt.

Het was sowieso een wonder dat het ding nog reed als je zag in welke staat hij verkeerde. Er was geen onderdeel waar niet iets mis mee was. Een lijstje: regelmatig lekke banden, versleten buitenbanden waar de binnenband doorheen naar buiten kwam als je ze te hard oppompte, los achterwiel door versleten kogellagers, kapot achterlicht doordat het aanlopende achterwiel het draadje had doorgesleten, jasbeschermers heb ik ook maar verwijderd om aanlopen te verhelpen, het zadel was half gescheurd, waardoor je ook zo'n lekker natte broek kreeg als het niet regende, zowel in de laagste als in de hoogste versnelling liep de ketting eraf, de achterrem deed het helemaal niet meer en de voorrem bleef soms plakken, wat zeer vervelend is als je na remmen toch weer wilt doorrijden, dynamo deed het niet meer, door een missende moer heeft de voorlamp losgelaten en zat het spatbord voor los, waardoor de laatste aanliep en als een fiets een geluid zou maken als ie klem zat tussen een deur, dan maakte ie zo'n geluid als mijn fiets.

Een opluchting voor sommigen, maar een teleurstelling voor anderen zal zijn dat mijn nieuwe fiets niet paars is, maar een soort donker blauw-groen, tegen zwart aan. Ik weet het, heel saai, maar hij fietst, en dat kan ik van de flamingo niet meer zeggen.

Zonnewiel upgrade

Al snel na ingebruikstelling van het zonnewiel werd duidelijk dat dit niet de uiteindelijke versie zou zijn. Het oorspronkelijke ontwerp resulteerde in regelmatige vastlopers, die het wiel met een schok tot stilstand brachten en sporadisch zelfs gepaard gingen met geweld waarbij de cocktailprikkers men om de oren vloog.

Het ontwerp is inmiddels aangepast in de vorm van een nieuw aandrijvend "tandwiel", waarvan ik nu de verbeteringen ten opzichte van de oude versie zal toelichten.

• 1. Lang heb ik gezocht naar een manier om de beweging van de elektromotor op een cocktailprikker over te brengen. Constructies doormiddel van lijmen of solderen zijn geen optie, omdat de as van de motor niet hecht. In de oorspronkelijke versie (linker afbeelding) zit de as van de motor geklemd tussen drie cocktailprikkers, een methode die soort van werkte, maar niet ideaal was omdat de as potentieel kon slippen. In de nieuwe versie gebruik ik een gestript kroonsteentje, waarin de as van de motor en de as van het tandwiel perfect passen. Bijkomend voordeel is dat de verbinding niet permanent is en enigszins afgesteld kan worden.
• 2. In het oude ontwerp was het tandwiel rigide, als gevolg waarvan het vereist was dat de as van de motor precies uitgelijnd was met de as van het tandwiel. Als dit niet zo was, trad er onnodige wrijving op. In het nieuwe ontwerp is de as in tweeën gedeeld, waarbij de verbinding bestaat uit twee stukjes van een elastiek, die aan de as-uiteinden gelijmd zijn. (Zie ook het onderstaande zijaanzicht.) Dit maakt het geheel aanzienlijk flexibeler.
  
• 3. In plaats van cocktailprikkers als de tanden van het wiel, is het nieuwe type voorzien van stukjes touw. Touw geeft uiteraard een stuk beter mee dan stokjes, dus hiermee is de belangrijkste oorzaak van de vastlopers weggenomen. De uiteinden van de stukjes touw zijn voorzien van een druppel lijm om uitrafelen te voorkomen. (Dit geeft een tikkend geluid als het wiel in bedrijf is, vergelijkbaar met, maar vriendelijker dan het geluid van de oude versie.)
  
• 4. Omdat het tandwiel bij de oude versie als het ware om de as van de motor geklemd zat, was het noodzakelijk dat deze daar niet vanaf schoof. De as bij punt 4 was dikker om dit te voorkomen, maar veroorzaakte wel extra wrijving. Omdat de assen nu direct met elkaar verbonden zijn (zie punt 1), is dit niet meer nodig. De as ligt nu los in het ijsstokje.
  

Tot zover lijken de verbeteringen effect te hebben. Als je dit zelf wilt zien, kun je de hele dag gratis door m'n raam komen kijken. Van de buitenkant welteverstaan.

De spin in de lamp

Onlangs detacheerde mijn voorlamp zich van de rest van mijn fiets. Op zich was dat geen verrassing; al geruime tijd valt de fiets stukje bij beetje uit elkaar. Ik fiets terug om de lamp van de weg op te rapen, want de lamp op zichzelf werkt perfect, slechts de samenwerking met mijn fiets is niet toereikend. En als je dan zo'n losse lamp in je handen hebt, heb je de kans om deze eens van dichtbij te bekijken, hoe elementair en oninteressant een fietslamp ook mag lijken.

Dan trekt iets in de lamp mijn aandacht: op het lichtbolletje zit een heel klein spinnetje. Even lijkt hij te bewegen, maar dan realiseer ik me dat hij dood is en dat ik voor de gek gehouden word door de lenswerking van het plastic. Ik vraag me af hoe hij in hemelsnaam in de lamp gekomen is; voor zover ik kan zien, zitten er niet echt openingen waar het beestje door zou passen. Misschien is hij erin gekropen toen het nog een veel kleiner spinnetje was.


Ik stel me voor hoe het uitzicht geweest moet zijn terwijl ik door de weilanden en langs rivieren fietste als de persoonlijke chauffeur van de spin. Dat lijkt me echt ongelofelijk! Het halve land zien zonder iets te hoeven doen, beschermd tegen de elementen achter een grote doorzichtige koepel van plastic. Dat is het leven! Enig minpunt is dat in mijn fietslamp geen vliegjes komen. En zonder voedsel ga je dood. En dat is jammer voor de spin. Nou ja, in ieder geval verklaart het geheel wel waarom ik in het donker met m'n licht aan fietsend soms een levensgrote spin voor me zag opdoemen...

Escape of the mandarin

Liggend vliegen

Soms zijn er simpele oplossingen voor lastige problemen. En om de één of andere reden is het niet verbazend dat juist de Nieuw-Zeelanders komen met dé oplossing voor het probleem bekend onder de naam "lange vliegreizen". Liggend vliegen naar Nieuw-Zeeland [nu.nl] - binnenkort is het mogelijk. Ideaal! Air New Zealand heeft bij mij sowieso al een streepje voor, en dit concept, simpel doch doeltreffend, is briljant. Het wordt ook lekker praktisch op z'n Nieuw-Zeelands aangepakt: voor de prijs van 2.5 stoelen krijg je drie stoelen naast elkaar waar een matras op gelegd wordt.

Ik snap toch al niet waarom er geen vliegtuigen gebouwd worden met stapelbedden. Slaaptreinen werken immers ook goed. Zo kun je de beschikbare ruimte maximaal benutten en is het comfort voor de reiziger optimaal.

Je kunt natuurlijk ook een stapje verder gaan en de reiziger onder narcose brengen in een compacte life-support container, die vervolgens meest efficiënt gestapeld kunnen worden. Zo maak je helemaal niets meer mee van lange wachttijden, weinig beenruimte, slecht eten, huilende baby's en al dat wat een vliegreis te bieden heeft. Het voordeel voor vliegtuigmaatschappijen is dat er meer mensen in een vliegtuig geladen kunnen worden en het personeelsbestand uitgedund kan worden omdat stewardessen niet meer nodig zijn. Daar komt nog eens bij dat dit alles terroristische aanvallen kan voorkomen -de terrorist is immers buiten bewustzijn- en op deze manier bijdraagt aan een veiliger wereld. Na eventuele vliegtuigcrashes zal de container dienst kunnen doen als doodskist, welke slechts nog ter aarde hoeft te worden besteld.

En ja, je kunt natuurlijk ook nog een stapje extra verder gaan en de persoonlijke reiscontainer uitrusten met een lokaal-zwaartekrachtsveldmodificator, welke ervoor zorgt dat de versnelling die de reiziger ondervindt immer dezelfde is. Dit zorgt voor een nog comfortabeler reiservaring. En zulke apparaten zouden ook kunnen voorkomen dat de reiziger overlijdt op het moment van een vliegtuigcrash, omdat het de versnelling van de impact opheft. Detail is dat zoiets nog niet bestaat.

Oudste boter gevonden!

Onlangs werd een zeer interessante vondst gedaan: "Oudste boter gevonden" [nu.nl]

Om dit heugelijke feit te vieren, wil ik graag presenteren: "Oudheden in boter gevonden - De Grote Piramide"

Winter m'n raam uit

Het zal niemand ontgaan zijn: het is weer winter! En dat levert soms aparte plaatjes op, die ik niemand zou willen onthouden.

Nee, dit is niet Siberië, het is home-sweet-home: Leiden! (Deze is nog van 20 december).

Deze pinguïn was vanmiddag te bewonderen vanuit m'n raam.

Sommige watervogels besteden de tijd die ze anders in het water zouden doorbrengen aan het creëren van complexe patronen in de sneeuw op het ijs.

Pie in the sky

Why, o why,
is there a pie in the sky?

Up and down it goes,
with holes in the middle.

Bit by bit the pie is eaten,
and no-one knows by whom.

But each month the sun comes by,
and then she bakes a new one

And up and down it goes,
with holes in the middle.