Grottenstelsel

De kerstmus

Eenzaam en alleen vliegt de kerstmus over het landschap. Het is donker en koud. De wind snijdt dwars door alles heen en is koud tot op het bot. In de verte branden lichten en lonkt de warmte, maar de kerstmus schenkt er geen aandacht aan. Hij weet dat hij daar niet zal vinden wat hij zoekt. In het donker, langs rivieren, over sloten en weilanden, zoekt de kerstmus vastberaden zijn weg. De onbekende missie van de kerstmus. Hij weet zelf niet wat hij zoekt, want hij heeft het nooit gekend. Toch is hij ervan overtuigd dat hij het zal herkennen als het zover is. Soms komt er een licht op zijn pad en lijkt zijn zoektocht ten einde, maar helaas... het is een illusie en de kerstmus vliegt snel weer door. Even met pijn in zijn hart, maar daar is hij aan gewend. Hij gaat weer door. Er is alleen het doorgaan. Het oneindige doorgaan. Op zoek naar dat onbereikbare gevoel van licht en warmte, eenzaam als een rots, de kerstmus.

Announcement

Schoenen gooien

Schoenen gooien naar George Bush [bbc.co.uk] is natuurlijk iets wat iedereen weleens zou willen doen. De enige persoon die dat tot dusver in de praktijk heeft kunnen brengen, is daarvoor opgesloten en er is een heel gedoe of schoenen gooien nu mag of niet. Maar er is een belangrijk punt dat iedereen over het hoofd ziet. Iets waar niemand het over heeft, maar waar ik wel van wakker lig: wat is er met de schoenen van die man gebeurd?? Dat krijgen we dan weer niet te horen. Zit de arme man nu in de gevangenis zonder schoenen of zei hij tijdens het wegvoeren naar de politie-auto: "Ik kan toch niet op m'n sokken over straat?" en heeft hij ze vervolgens weer rustig aan kunnen trekken? Of heeft één van de aanwezigen bij de bewuste persconferentie de schoenen weggegrist met het idee ze later op eBay aan te bieden: "Deze schoenen werden naar George Bush gegooid". Of zouden ze naar het Leger des Heils zijn gebracht en loopt er nu iemand rond met schoenen waarvan hij geen idee heeft wat voor opschudding ze veroorzaakt hebben? De mogelijkheden zijn eindeloos en we zullen het waarschijnlijk nooit weten. Ben ik dan de enige die benieuwd is naar de schoenen?

Das glad!

Vorige week: vroeg, koud en op de fiets onderweg naar Delft. Natuurlijk wist ik onbewust wel dat het weleens gevroren zou kunnen hebben, maar wie denkt daaraan als er een fietser midden op de weg stilstaat? Om precies te zijn: brug - bocht - fietser. En waarom staat ie z'n stuur in godsnaam op díe plek recht te trekken? Hmmmm, zal ik de bocht achter hem langs maken of voor hem langs? Voor maar. Sturen, sturen en daar gaan we dan. Op dat moment realiseer ik me ook wat de reden is dat die fietser daar staat. In een reflex probeer ik mijn neerwaartse beweging te stuiten door m'n rechterbeen (de bocht is naar rechts) op de grond te zetten, maar deze glijdt net zo hard weg als m'n fiets. "F*ck." Oké, dan kunnen we er maar beter het beste van maken. Knie in, knie in! Het is belangrijk om met je hele lichaam zo gelijk mogelijk de grond te raken en te ontspannen op het moment van impact. Behalve je nekspieren, want die probeer je zo goed mogelijk onder controle te houden zodat je hoofd de grond niet raakt. Ik raak de grond en glij verrassend ver door. Op dat moment kan ik de humor van dit ongeplande uitstapje wel inzien en als ik stil lig, zeg ik, waarschijnlijk tegen de andere fietser alsof hij dat nog niet wist: "Das glad!" En ik blijf even liggen om van het moment te genieten.

Nog langer zo blijven liggen heeft niet zoveel zin en ik sta op om de schade te inspecteren. Het was in ieder geval een mooie. Hij: "Zag je me niet staan dan?" (Ja, hé zeg, wrijf het nog even in!) Ik benadruk m'n eigen onnadenkendheid nog even met: "Oh, dat was dáárom!" Maar goed, ik heb geen accute pijn of zo, alleen een blauwe plek op m'n knie en een lichte schaafwond op m'n hand. Wonder boven wonder verder geen kleerscheuren, wat toch altijd het grootste nadeel is van een dergelijke uitglijder. Al met al is het een uitglijder waar ik trots op kan zijn en ik hoop dat ik in de toekomst altijd op deze manier mag blijven uitglijden.