Da Vinci molen

Eén van m'n hobbyprojectjes van afgelopen zomer: de Da Vinci molen. Ik heb eigenlijk geen idee of Leonardo Da Vinci (wind)molens heeft ontworpen, maar het doet me gewoon aan z'n stijl denken. Verder is het misschien interessant om te weten dat dit molentje draait op een klein zonnepaneeltje (buiten beeld). Links boven in het raam is m'n zonnewiel (ook bekend als het reuzenrad) te zien.

Cold sunrise

's Nachts had het geregend. De lucht was schoon en had een onheilspellend diepblauwe kleur. De zon had zich net boven de horizon verheven, maar kon de frisheid van de nacht nog niet verdrijven, evenmin als de kilheid ervan. Als een felgele bol hing de zon daar schijnbaar stil. Fel met licht, maar niet met warmte.

Ik bracht m'n fiets tot stilstand en keek naar de mistflarden die nog over de weilanden hingen. Het zou niet lang meer duren voordat de winter zou komen en de weilanden met een witte laag sneeuw bedekt zouden worden. Verder op de weg zag ik de blauwe zwaailichten van een ambulance op me af komen. Op dit vroege uur was er weinig verkeer op het landweggetje en met grote snelheid kwam de wagen dichterbij. Zonder sirene scheurde de ambulance langs me.

Ik vroeg me af wat er gebeurd zou zijn en of er misschien iemand was overleden. Het was in ieder geval een mooie ochtend om te sterven. Uiteindelijk zou het leven voor iedereen ten einde komen, ook op dagen als deze. Als het asfalt rood kleurt van het bloed onder de koude zon in een diepblauwe lucht. Ik keek de ambulance na en ging weer door.

Refocus

Afgelopen anderhalve week was ik op wandelvakantie in Schotland, samen met een vriendin van m’n zus. Met een complete kampeeruitrusting op onze rug liepen we de West Highland Way, een route van 152 km. We hadden niets gepland, ook geen terugreis naar Nederland en we keken hooguit twee dagen vooruit. Het was enorm gaaf.

Eén van de redenen dat ik van reizen hou, is dat het je de mogelijkheid geeft te herzien hoe je in het leven staat (is er een goede vertaling van “refocus”?) Het filtert de ruis uit je leven en je houdt alleen de essentiële aspecten over. Meer dan bij andere soorten reizen kun je bij een wandelvakantie je hoofd leegmaken. Bijna twee weken lang heb ik niet gedacht aan werk, hobby’s, plannen, heb ik me niet bedacht wat ik de komende week of maand nog allemaal “moest doen”. Bijna twee weken lang bestonden alleen uit lopen, eten/drinken en slapen.

Natuurlijk planden we sommige dingen wel tot op zekere hoogte. ‘s Ochtends bij het vertrek hadden we wel één of meerdere mogelijke doelen om die dag te halen of om langs te lopen om boodschappen te doen. En bij het inslaan van eten hielden we wel rekening met hoe lang we niet door de bewoonde wereld zouden komen. Maar dat was het dan ook.

Gedachten kwamen en gingen als natuurlijk, net als lichamelijke ongemakkelijkheden en andere dingen die gewoon bij het leven horen. Het was als het ware één lange meditatiesessie.

Terug in Nederland zwermt het in m’n hoofd weer van gedachten. Verplichtingen, dingen die ik zou moeten of zou willen doen, afwegingen, plannen. Soms vraag ik me af of het niet meer energie kost om al dat soort dingen in m’n hoofd te hebben dan om ze daadwerkelijk te doen. Met moeite kan ik de focus vasthouden die ik tijdens het wandelen had. Proberend orde te scheppen in de chaos.