De vreemde avonturen van Toto

Het was op een vrijdagavond. Een heel slaperige vrijdagavond. Aan het begin van de week was ik teruggekomen van een vakantie in Egypte en die week daar was zo zwaar geweest dat ik m'n slaap nog steeds niet had ingehaald. In afwachting van het beginnen van de dansavond rond half elf besloot ik om half negen nog maar even op bed te gaan liggen. Omdat ik mezelf ken, zette ik twee wekkers...

Toen ik wakker werd, had ik het gevoel dat er iets niet klopte. Je kent het gevoel wel: langzaam komen de prikkels je lichaam binnen en bereiken je hersenen. Tegen de tijd dat die er pap van gemaakt hebben, komt dit proces in een stroomversnelling en uiteindelijk denk je: O ja! Hier ben ik! Of: Vandaag is de grote dag! Of: Ik heb me verslapen! Verslapen? Nee, toch niet verslapen hoop ik! Hoewel ik nog niet op m'n wekker had gekeken, wist ik het al. Ik durfde bijna niet te kijken, maar uiteindelijk deed ik dit toch en bleek het al middernacht te zijn. Wel gruwelijk te laat, maar nog niet te laat voor de dansavond! Ik sprong onder de douche, bedacht me wanneer ik in godsnaam voor de laatste keer midden in de nacht onder de douche gestaan had en trok schone kleren aan. Toen ik terugkwam bij m'n bed, zag ik het! Daar! Op de muur! Een groot beest! Nou ja, vooral een onverwacht beest. Want wat doet een kever van drie centimeter op mijn muur?? Ik kijk naar het beest en ervaar het moment van surrealistische verbijstering ten volle. Nog half slaperig twijfel ik of ik nu wakker ben of niet. Uiteindelijk besluit ik van wel en ga ik op zoek naar een potje om het verdwaalde beestje in te doen. Als de kever veilig opgesloten zit en op de eettafel staat, ga ik alsnog richting de dansschool, wat voor dit verhaal verder niet zo relevant is.

Als ik rond half drie weer thuiskom, word ik begroet door m'n kever. Nou ja, zo voelt het. Het beestje tast zijn omgeving wat af in het potje en ik bedenk me dat ik hem nu al beschouw als een huisdier. Om logische redenen noem ik hem Toto, naar het hondje uit de tovenaar van Oz uiteraard (maar hoe heet die leeuw nou ook alweer?) en ga naar bed. In de week daarna ontwikkelen we een diepgaande verstandhouding met elkaar. Ik kom erachter dat Toto waarschijnlijk een meeltor is en uit betrouwbare bron verneem ik dat deze beestjes waarschijnlijk wel brood lusten. Hij verorbert in ieder geval hele kruimels achter elkaar, dus dat zit wel goed. Een paar druppels water vallen ook in de smaak. Ter decoratie leg ik wat blaadjes van een plant in het potje, waar Toto flink mee aan de haal gaat. De dagen gaan voorbij en we leven allebei ons leven.

Maar na twee weken neem ik een moeilijke beslissing: ik ga Toto vrijlaten. Kevers horen natuurlijk niet in potjes, maar in de natuur! Ik fiets naar een locatie in een natuurgebied (die ik ten behoeve van Toto's privacy niet zal onthullen) en laat hem vrij. Ik geef hem nog een kusje en wens hem succes in zijn verdere leven. Het is moeilijk, maar ik weet dat dit de goede beslissing is. Toto... waarschijnlijk de belangrijkste kever in m'n leven...

Het bouwsel

Laatst had ik een droom. Ik zat aan tafel en tegenover mij zat een ongelofelijk mooi meisje. We konden goed met elkaar opschieten, ondanks het feit dat we twee heel verschillende mensen waren. Tussen ons in lag een doosje cocktailprikkers en een tube lijm, waarmee we samen een constructie bouwden. Je kent het wel: je lijmt de uiteinden van de stokjes aan elkaar en maakt zo een steeds groter wordend bouwsel. Vaak maak ik er molentjes van (ja, ook buiten m'n dromen), maar in dit geval was het een abstract object.

Ik maakte de onderkant en zij de bovenkant. Terwijl ik, als ervaren stokjesbouwer, het bouwen bedachtzaam aanpakte, lijmde zij de stokjes schots en scheef aan elkaar. Dit was natuurlijk een weerspiegeling van onze persoonlijkheden. Ze realiseerde zich dat en deed het demonstratief voor. Ze pakte een stokje vast en zei: "Dit staat voor chaos en imperfectie" en terwijl het bouwwerk op een aantal plaatsen uit elkaar dreigde te vallen omdat de lijm nog niet droog was, lijmde ze het tussen twee punten waar het stokje eigenlijk te lang voor was. Als gevolg hiervan stak het aan beide kanten te ver uit. Toch was het mooi. Daarna pakte ze een ander stokje: "En dit staat voor risico nemen", waarna ze het tussen twee punten lijmde die zich zover uit elkaar bevonden dat het stokje er precies lang genoeg voor was en er een aantal pogingen nodig waren voordat het op z'n plaats bleef liggen. Toch was het mooi.

We bouwden door tot de stokjes op waren. Het was fascinerend om te zien dat het complete bouwwerk tot één geheel geworden was. Ik heb nu moeite om te zien waar mijn deel ophoudt en haar deel begint, om te zien dat het niet een eenheid is. Is het niet een eenheid? En toen werd ik wakker...