Laatst had ik een droom. Ik zat aan tafel en tegenover mij zat een ongelofelijk mooi meisje. We konden goed met elkaar opschieten, ondanks het feit dat we twee heel verschillende mensen waren. Tussen ons in lag een doosje cocktailprikkers en een tube lijm, waarmee we samen een constructie bouwden. Je kent het wel: je lijmt de uiteinden van de stokjes aan elkaar en maakt zo een steeds groter wordend bouwsel. Vaak maak ik er molentjes van (ja, ook buiten m'n dromen), maar in dit geval was het een abstract object.
Ik maakte de onderkant en zij de bovenkant. Terwijl ik, als ervaren stokjesbouwer, het bouwen bedachtzaam aanpakte, lijmde zij de stokjes schots en scheef aan elkaar. Dit was natuurlijk een weerspiegeling van onze persoonlijkheden. Ze realiseerde zich dat en deed het demonstratief voor. Ze pakte een stokje vast en zei: "Dit staat voor chaos en imperfectie" en terwijl het bouwwerk op een aantal plaatsen uit elkaar dreigde te vallen omdat de lijm nog niet droog was, lijmde ze het tussen twee punten waar het stokje eigenlijk te lang voor was. Als gevolg hiervan stak het aan beide kanten te ver uit. Toch was het mooi. Daarna pakte ze een ander stokje: "En dit staat voor risico nemen", waarna ze het tussen twee punten lijmde die zich zover uit elkaar bevonden dat het stokje er precies lang genoeg voor was en er een aantal pogingen nodig waren voordat het op z'n plaats bleef liggen. Toch was het mooi.
We bouwden door tot de stokjes op waren. Het was fascinerend om te zien dat het complete bouwwerk tot één geheel geworden was. Ik heb nu moeite om te zien waar mijn deel ophoudt en haar deel begint, om te zien dat het niet een eenheid is. Is het niet een eenheid? En toen werd ik wakker...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten