Grottenstelsel

De kerstmus

Eenzaam en alleen vliegt de kerstmus over het landschap. Het is donker en koud. De wind snijdt dwars door alles heen en is koud tot op het bot. In de verte branden lichten en lonkt de warmte, maar de kerstmus schenkt er geen aandacht aan. Hij weet dat hij daar niet zal vinden wat hij zoekt. In het donker, langs rivieren, over sloten en weilanden, zoekt de kerstmus vastberaden zijn weg. De onbekende missie van de kerstmus. Hij weet zelf niet wat hij zoekt, want hij heeft het nooit gekend. Toch is hij ervan overtuigd dat hij het zal herkennen als het zover is. Soms komt er een licht op zijn pad en lijkt zijn zoektocht ten einde, maar helaas... het is een illusie en de kerstmus vliegt snel weer door. Even met pijn in zijn hart, maar daar is hij aan gewend. Hij gaat weer door. Er is alleen het doorgaan. Het oneindige doorgaan. Op zoek naar dat onbereikbare gevoel van licht en warmte, eenzaam als een rots, de kerstmus.

Announcement

Schoenen gooien

Schoenen gooien naar George Bush [bbc.co.uk] is natuurlijk iets wat iedereen weleens zou willen doen. De enige persoon die dat tot dusver in de praktijk heeft kunnen brengen, is daarvoor opgesloten en er is een heel gedoe of schoenen gooien nu mag of niet. Maar er is een belangrijk punt dat iedereen over het hoofd ziet. Iets waar niemand het over heeft, maar waar ik wel van wakker lig: wat is er met de schoenen van die man gebeurd?? Dat krijgen we dan weer niet te horen. Zit de arme man nu in de gevangenis zonder schoenen of zei hij tijdens het wegvoeren naar de politie-auto: "Ik kan toch niet op m'n sokken over straat?" en heeft hij ze vervolgens weer rustig aan kunnen trekken? Of heeft één van de aanwezigen bij de bewuste persconferentie de schoenen weggegrist met het idee ze later op eBay aan te bieden: "Deze schoenen werden naar George Bush gegooid". Of zouden ze naar het Leger des Heils zijn gebracht en loopt er nu iemand rond met schoenen waarvan hij geen idee heeft wat voor opschudding ze veroorzaakt hebben? De mogelijkheden zijn eindeloos en we zullen het waarschijnlijk nooit weten. Ben ik dan de enige die benieuwd is naar de schoenen?

Das glad!

Vorige week: vroeg, koud en op de fiets onderweg naar Delft. Natuurlijk wist ik onbewust wel dat het weleens gevroren zou kunnen hebben, maar wie denkt daaraan als er een fietser midden op de weg stilstaat? Om precies te zijn: brug - bocht - fietser. En waarom staat ie z'n stuur in godsnaam op díe plek recht te trekken? Hmmmm, zal ik de bocht achter hem langs maken of voor hem langs? Voor maar. Sturen, sturen en daar gaan we dan. Op dat moment realiseer ik me ook wat de reden is dat die fietser daar staat. In een reflex probeer ik mijn neerwaartse beweging te stuiten door m'n rechterbeen (de bocht is naar rechts) op de grond te zetten, maar deze glijdt net zo hard weg als m'n fiets. "F*ck." Oké, dan kunnen we er maar beter het beste van maken. Knie in, knie in! Het is belangrijk om met je hele lichaam zo gelijk mogelijk de grond te raken en te ontspannen op het moment van impact. Behalve je nekspieren, want die probeer je zo goed mogelijk onder controle te houden zodat je hoofd de grond niet raakt. Ik raak de grond en glij verrassend ver door. Op dat moment kan ik de humor van dit ongeplande uitstapje wel inzien en als ik stil lig, zeg ik, waarschijnlijk tegen de andere fietser alsof hij dat nog niet wist: "Das glad!" En ik blijf even liggen om van het moment te genieten.

Nog langer zo blijven liggen heeft niet zoveel zin en ik sta op om de schade te inspecteren. Het was in ieder geval een mooie. Hij: "Zag je me niet staan dan?" (Ja, hé zeg, wrijf het nog even in!) Ik benadruk m'n eigen onnadenkendheid nog even met: "Oh, dat was dáárom!" Maar goed, ik heb geen accute pijn of zo, alleen een blauwe plek op m'n knie en een lichte schaafwond op m'n hand. Wonder boven wonder verder geen kleerscheuren, wat toch altijd het grootste nadeel is van een dergelijke uitglijder. Al met al is het een uitglijder waar ik trots op kan zijn en ik hoop dat ik in de toekomst altijd op deze manier mag blijven uitglijden.

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

Laatst las ik "De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan" van de Tsjechische Milan Kundera. Het boek beschrijft het leven van vier personages tijdens de Praagse Lente en de bezetting door de Sovjet-Unie. Ondanks dat de sfeer vrij somber en melancholiek is en er regelmatig diep filosofische gedachten langskomen, is het goed te lezen en staat het boek inmiddels op m'n lijstje met absolute favorieten. Zoals dat gaat met de meeste boeken die ik lees, maak ik aantekeningen van mijn favoriete passages, zodat ik die later nog eens terug kan lezen. Dit zijn vaak de meest filosofische stukjes, de dingen die me aan het denken zetten. Bij deze een selectie:

"Alleen het toeval kan zich aan ons openbaren als een boodschap. Wat nodig is, verwacht kan worden, zich elke dag herhaalt, spreekt niet aan. Alleen het toeval spreekt tot ons. We proberen erin te lezen zoals zigeunerinnen koffiedik kijken op de bodem van een kopje."

"Je kunt dus niet een roman verwijten dat die gefascineerd is door het mysterieuze samenkomen van toevalligheden [...], maar je kunt de mens terecht verwijten dat hij in zijn leven van alledag blind is voor dergelijke toevalligheden, waardoor zijn leven de dimensie van schoonheid verliest."

Het verschijnsel "toeval" vind ik mateloos fascinerend. Wat is toeval überhaupt? Volgens mijn woordenboek: "het onberekenbaar gebeuren". Maar de meeste gebeurtenissen waaraan we toeval toeschrijven zijn heel goed berekenbaar, zolang je maar genoeg parameters hebt. Volgens mij is toeval in het dagelijks gebruik meer een psychische aandoening. Een term die gebruikt wordt voor elke niet-doelgerichte-menselijk-in-gang-gezette gebeurtenis die uit de toon valt. Dus zolang iets je niet opvalt, is het ook geen toeval... bestaat toeval dan eigenlijk wel? Want gebeurtenissen met dezelfde kans als toeval zijn voortdurend aanwezig en toeval kondigt zijn bestaan slechts aan in het geval dat het opvalt. Echter, omdat er al die tijd al toeval aanwezig was, maar niet opviel, is het opvallende niet zo toevallig meer. Het toeval is dus met zichzelf in tegenspraak en heft het zijn bestaan weer op. Hmmm.

Goed, de titelverklaring is ook een mooie:

"Einmal ist keinmal. Wat maar eenmaal gebeurt, had net zo goed niet hoeven te gebeuren. De geschiedenis van de Tsjechen zal zich niet herhalen, de geschiedenis van Europa evenmin. De geschiedenis van de Tsjechen en van Europa zijn twee schetsen, getekend door de fatale onervarenheid van het mensdom. De geschiedenis is even licht als één individueel mensenleven, ondraaglijk licht, zo licht als een veertje, als een zwevend stofdeeltje, als dat wat morgen niet meer bestaat."

Het hoofdverhaal, wat in principe gewoon over "het leven" vertelt, is continu verweven met dat soort diepe gedachten. En regelmatig zitten er ook extreem humoristisch-filosofische stukjes in, zoals het volgende:

"Toen ik klein was en het Oude Testament, verteld voor kinderen en geïllustreerd met prenten van Gustave Doré, doorbladerde, zag ik daarin God op een wolk. Hij was afgebeeld als een oude man met ogen, een neus en een lange baard en ik dacht dat hij als hij een mond had, ook moest eten. En als hij at, moest hij ook darmen hebben. Maar die gedachte schrikte me meteen af, want al was ik een kind uit een amper gelovig gezin, ik vond het beeld van Gods darmen heiligschennis.
Zonder enige theologische opvoeding, spontaan, begreep ik als kind al de onverenigbaarheid van stront en God, en daardoor ook het twijfelachtige uitgangspunt van de christelijke antropologie dat de mens geschapen werd naar Gods beeld. Of het een of het ander: of de mens werd geschapen naar Gods beeld en dan heeft God darmen, of God heeft geen darmen en dan lijkt de mens niet op hem.
[...]
Stront is een moeilijker theologisch probleem dan het kwaad. God gaf de mens vrijheid en we kunnen dus al met al aannemen dat hij niet verantwoordelijk is voor de menselijke misdaden. Alleen hij die de mens heeft geschapen draagt echter de volle verantwoordelijkheid voor de stront."

Op het eind wordt het boek zelfs ontroerend, je zou het bijna kitsch kunnen noemen, maar op een mooie manier. De onvoorwaardelijke liefde tussen een mens en een hond wordt door Kundera op een rake manier beschreven. De wereld zou er een stuk beter uitzien als iedereen van elkaar hield als van een hond. Ik zal niet teveel over het eind vertellen, maar het boek laat je achter met een iets verbouwereerd en verward gevoel. Alsof het leven niet zoveel voorstelt, inderdaad ondraaglijk licht is, en we gewoon maar wat aanmodderen.

Ben ik zo mager?

Om de één of andere reden denken mijn oma's dat ik thuis niet genoeg eet, dus krijg ik steevast een voedselpakket mee. Ik zal niet zeggen dat ik dik ben, maar zo erg is het toch ook weer niet? Het resultaat van een bezoek aan elk der oma's: twee broodjes, een zak pepernoten, twee mandarijnen en een stuk bloemkool.

Gebruikersinterface-perikelen

Soms haat ik techniek. Vooral als de gebruikersinterface naar mijn idee niet goed ontworpen is. Het bekendste voorbeeld zijn natuurlijk videorecorders, waarvan volgens mij niemand weet hoe je ze nou eigenlijk moet instellen. Maar ook apparaten die op zich simpel zijn, kun je ingewikkeld maken. Onlangs turfde ik in een wachtkamer in het ziekenhuis wel drie mensen die er zelf niet uit kwamen hoe de koffie-automaat werkte. En dit in nog geen 20 minuten. Maar ook Philips kan er wat van, bijvoorbeeld in een draagbare dvd-speler die ik onlangs in m'n handen kreeg. Het ding zag er sowieso al uit als een tosti-ijzer, waar ik het voorwerp in de eerste instantie voor aanzag. Maar om een lang verhaal kort te maken: teveel knopjes, met vervolgens onlogische functies en ook nog een on-screen interface om je weg in te vinden, met als uiteindelijk gevolg dat ik me afvroeg hoe de mensheid ooit uit de oceaan geëvolueerd is. En dan heb ik het nog niet eens over de teleurstelling dat ik geen tosti's zou krijgen...

Maar goed, dat terzijde. Ik haat techniek helemaal als het je in het openbaar voor schut zet. Zo zijn er tegenwoordig van die nieuwe drukknoppen bij stoplichten voor voetgangers en fietsers. Ik kwam dus aanlopen, in de hoop de weg over te kunnen steken: "Oh, kijk nou, een nieuwe gebruikersinterface. Hmmm, ik ben redelijk slim al zeg ik het zelf, ik denk dat we hier wel uit zullen komen. Oké, laten we eens kijken, normaal bestaat zo'n drukknop uit een uitsteeksel op de paal met in het midden een knop om op te drukken. Maar er is geen knop! Het uisteeksel is nu een glooiend geheel, op het eerste gezicht zonder onderdelen die je zou kunnen indrukken of bewegen. Ow kijk, ze hebben er een handje op getekend. Ik druk op het handje. Geen feedback. Oké. Hmmm. Is er nu iets gebeurd? Het bovenste deel van het uitsteeksel ziet eruit alsof er iets van een detector achter zou kunnen zitten, het is half doorzichtig. Daarbinnen lijkt een rood lampje te branden, wat amper te zien is doordat de zon schijnt. Brandde dat zonet ook al? Ik heb er niet op gelet. Heeft de drukknop me begrepen? Wat betekent rood in deze context? Rood als in niet oversteken? Of rood als in 'ja, ik sta aan'? Of moet ik daar m'n hand bewegen? Ik beweeg m'n hand nog maar eens voor het lampje. Geen reactie. Of zou er iets van een aanrakingssensor in zitten? Ik begin over het uitsteeksel op de paal te aaien (ahum), maar al snel realiseer ik me dat deze manier van interacteren met een paal er misschien wat vreemd uitziet en houd ik ermee op. Met spanning wacht ik af of het stoplicht mijn pogingen tot interactie heeft ontvangen... woohoo! Het is groen!" Maar goed, ligt het nu aan mij, of is dit gewoon slecht ontworpen? Inmiddels ben ik erachter dat het rode lampje aangeeft dat de knop de gebruiker heeft gedetecteerd, maar zelf prefereer ik dus echt iets dat ook fysieke feedback geeft. Ik heb de nieuwe spacy drukknoppen vooralsnog alleen in Eindhoven en Delft gesignaleerd; is het toeval dat in deze twee steden technische universiteiten zijn gevestigd?

De moraal van het verhaal: volgende keer maar gewoon door rood lopen.

Unidentified paddestoel

Hoe bizar zijn de voortbrengselen der natuur! Temidden van sombere en ingetogen herfstkleuren mocht een felgekleurde entiteit zijn oranje gloed in onze ogen stralen! Maar wat is het? Een paddestoel? Koraal? (Dit laatste lijkt onwaarschijnlijk door de grote afstand van de zee...) Wie kan het verlossende antwoord geven?

De vreemde avonturen van Toto

Het was op een vrijdagavond. Een heel slaperige vrijdagavond. Aan het begin van de week was ik teruggekomen van een vakantie in Egypte en die week daar was zo zwaar geweest dat ik m'n slaap nog steeds niet had ingehaald. In afwachting van het beginnen van de dansavond rond half elf besloot ik om half negen nog maar even op bed te gaan liggen. Omdat ik mezelf ken, zette ik twee wekkers...

Toen ik wakker werd, had ik het gevoel dat er iets niet klopte. Je kent het gevoel wel: langzaam komen de prikkels je lichaam binnen en bereiken je hersenen. Tegen de tijd dat die er pap van gemaakt hebben, komt dit proces in een stroomversnelling en uiteindelijk denk je: O ja! Hier ben ik! Of: Vandaag is de grote dag! Of: Ik heb me verslapen! Verslapen? Nee, toch niet verslapen hoop ik! Hoewel ik nog niet op m'n wekker had gekeken, wist ik het al. Ik durfde bijna niet te kijken, maar uiteindelijk deed ik dit toch en bleek het al middernacht te zijn. Wel gruwelijk te laat, maar nog niet te laat voor de dansavond! Ik sprong onder de douche, bedacht me wanneer ik in godsnaam voor de laatste keer midden in de nacht onder de douche gestaan had en trok schone kleren aan. Toen ik terugkwam bij m'n bed, zag ik het! Daar! Op de muur! Een groot beest! Nou ja, vooral een onverwacht beest. Want wat doet een kever van drie centimeter op mijn muur?? Ik kijk naar het beest en ervaar het moment van surrealistische verbijstering ten volle. Nog half slaperig twijfel ik of ik nu wakker ben of niet. Uiteindelijk besluit ik van wel en ga ik op zoek naar een potje om het verdwaalde beestje in te doen. Als de kever veilig opgesloten zit en op de eettafel staat, ga ik alsnog richting de dansschool, wat voor dit verhaal verder niet zo relevant is.

Als ik rond half drie weer thuiskom, word ik begroet door m'n kever. Nou ja, zo voelt het. Het beestje tast zijn omgeving wat af in het potje en ik bedenk me dat ik hem nu al beschouw als een huisdier. Om logische redenen noem ik hem Toto, naar het hondje uit de tovenaar van Oz uiteraard (maar hoe heet die leeuw nou ook alweer?) en ga naar bed. In de week daarna ontwikkelen we een diepgaande verstandhouding met elkaar. Ik kom erachter dat Toto waarschijnlijk een meeltor is en uit betrouwbare bron verneem ik dat deze beestjes waarschijnlijk wel brood lusten. Hij verorbert in ieder geval hele kruimels achter elkaar, dus dat zit wel goed. Een paar druppels water vallen ook in de smaak. Ter decoratie leg ik wat blaadjes van een plant in het potje, waar Toto flink mee aan de haal gaat. De dagen gaan voorbij en we leven allebei ons leven.

Maar na twee weken neem ik een moeilijke beslissing: ik ga Toto vrijlaten. Kevers horen natuurlijk niet in potjes, maar in de natuur! Ik fiets naar een locatie in een natuurgebied (die ik ten behoeve van Toto's privacy niet zal onthullen) en laat hem vrij. Ik geef hem nog een kusje en wens hem succes in zijn verdere leven. Het is moeilijk, maar ik weet dat dit de goede beslissing is. Toto... waarschijnlijk de belangrijkste kever in m'n leven...

Het bouwsel

Laatst had ik een droom. Ik zat aan tafel en tegenover mij zat een ongelofelijk mooi meisje. We konden goed met elkaar opschieten, ondanks het feit dat we twee heel verschillende mensen waren. Tussen ons in lag een doosje cocktailprikkers en een tube lijm, waarmee we samen een constructie bouwden. Je kent het wel: je lijmt de uiteinden van de stokjes aan elkaar en maakt zo een steeds groter wordend bouwsel. Vaak maak ik er molentjes van (ja, ook buiten m'n dromen), maar in dit geval was het een abstract object.

Ik maakte de onderkant en zij de bovenkant. Terwijl ik, als ervaren stokjesbouwer, het bouwen bedachtzaam aanpakte, lijmde zij de stokjes schots en scheef aan elkaar. Dit was natuurlijk een weerspiegeling van onze persoonlijkheden. Ze realiseerde zich dat en deed het demonstratief voor. Ze pakte een stokje vast en zei: "Dit staat voor chaos en imperfectie" en terwijl het bouwwerk op een aantal plaatsen uit elkaar dreigde te vallen omdat de lijm nog niet droog was, lijmde ze het tussen twee punten waar het stokje eigenlijk te lang voor was. Als gevolg hiervan stak het aan beide kanten te ver uit. Toch was het mooi. Daarna pakte ze een ander stokje: "En dit staat voor risico nemen", waarna ze het tussen twee punten lijmde die zich zover uit elkaar bevonden dat het stokje er precies lang genoeg voor was en er een aantal pogingen nodig waren voordat het op z'n plaats bleef liggen. Toch was het mooi.

We bouwden door tot de stokjes op waren. Het was fascinerend om te zien dat het complete bouwwerk tot één geheel geworden was. Ik heb nu moeite om te zien waar mijn deel ophoudt en haar deel begint, om te zien dat het niet een eenheid is. Is het niet een eenheid? En toen werd ik wakker...

The Secret sucks

Een boek waar ik het afgelopen jaar veel over hoorde (vooral via de media), is "The Secret" van Rhonda Byrne. Blijkbaar is het boek gebaseerd op de film, waar ik dan weer niet van wist dat ie bestond. The Secret zou hét geheim bevatten om alle problemen in je leven op te lossen! Yeah, right...

Bij het lezen van de achterkant van het boek in de bibliotheek begon het al een beetje te kriebelen:

"Plato, Galileo en Einstein kenden The Secret, net als de succesvolste uitvinders, denkers en ondernemers in de geschiedenis [...] Zij willen dit Geheim nu delen met jou."

What the f*ck? Dit kan geen serieus boek zijn. Nu ben ik inmiddels wel gewend dat Amerikaanse schrijvers hun boeken zelfs ín het boek nog willen verkopen. Vaak zit in zulke boeken een apart hoofdstuk waarin wordt verteld waarom hun methode de beste is en je vooral geen andere methodes moet gebruiken. (Hou toch op, ik lees je boek toch al!) Nou komt Rhonda Byrne technisch gezien uit Australië, maar blijkbaar kennen ze daar ook zoiets.

Ik zal meteen maar een samenvatting van het boek geven, dan hoef je het niet te lezen. Het komt er op neer dat je alles kunt krijgen wat je wilt, zolang je jezelf maar voorhoudt dat je in de situatie leeft waarin je het al hebt. That's it. Dit wordt op bijna elke pagina van het boek herhaald. Het "bewijs" dat deze methode werkt, wordt door een aantal pseudo-wetenschappers gegeven die aan het boek/de film hebben meegewerkt. Schijnbaar bestaat er één of andere universele "wet van de aantrekking" die dit mogelijk maakt. Het boek richt zich voor een groot deel op het aantrekken van geld, want dat is natuurlijk het belangrijkste in het leven. Maar dat is niet het enige! Het is zelfs mogelijk om van je overgewicht af te komen, een parkeerplek te vinden of olie te vinden! En dat zijn toch al gauw alle basisbehoeften voor een gelukkig leven dacht ik zo.

Maar goed, een aantal van mijn favoriete zinsnedes:

"Het leuke is ook dat er vele korte wegen naar Het Geheim voeren, en je de route kunt kiezen die voor jou het beste werkt. Lees door, dan zie je het vanzelf."

(Ja hallo! Wat heb ik nou aan zo'n opmerking... ik lees toch!)

"Denk eens aan Aladdin en zijn lamp. Aladdin pakt de lamp op en wrijft erover, waarna de geest verschijnt. De geest zegt altijd maar één ding: 'Uw wens is mijn bevel!' Het verhaal gaat dan verder met drie wensen, maar in de oorspronkelijke versie ervan blijkt er in het geheel geen grens aan de wensen te zijn. Laat dat goed tot je doordringen."

(Waaauuuw!! Is dat sprookje gewoon even verkeerd vertaald! Dus het "feit" dat Aladdin eigenlijk meer wensen kon doen, is een bewijs voor The Secret? My god... :-()

"Dit is echt geweldig. Het universum fungeert als je catalogus. Je bladert het door en zegt: 'Ik zou die ervaring willen hebben en ik zou dat product willen hebben en ik zou zo'n soort relatie willen hebben.' Je plaatst je bestelling bij het universum. Het is echt zo eenvoudig."

(Pfff.... hier ga ik niet eens op in)

Maar goed, het is een slecht boek, dat mag duidelijk zijn. Desondanks staan er wel een aantal nuttige boodschappen in. Op zich draait het hele boek om positief denken, maar is dan compleet verkeerd uitgewerkt. Positief denken is het belangrijkste punt, daarna bewust denken. Stel jezelf doelen en ben je er bewust van hoe je die doelen denkt te bereiken. En als laatste, de boeddhistische gedachte dat je alleen gelukkig kunt worden door aan jezelf te werken en niet door je omgeving te manipuleren. That's it. Meer staat er niet in geloof ik.

Ik zie er wel tegenop om het boek weer in te gaan leveren... wat moeten ze wel niet denken van me bij de bibliotheek?? Misschien moet ik maar een zak over m'n hoofd doen...

Broken 2

Superkip!

Eigenlijk zou je elke dat iets moeten doen wat je nog nooit eerder gedaan hebt. Gewoon omdat het leuk is om nieuwe dingen te ontdekken. In sommige situaties, zoals tijdens een verre reis, is dit niet zo moeilijk. In het dagelijks leven zul je er wat bewuster bij na moeten denken. Een nieuwe smaak thee, een andere route naar je werk fietsen, het kan allemaal! Zo heb ik gisteren een kip geadopteerd. Echt waar! En wat voor een kip! Zie deze advertentie [hyves.nl]:

"Door tien euro over te maken op Fortisbank 980910668 adopteer je een kip in het Tania Integrated Centre in Kiserian. Iedere dag een eitje voor de 160 gehandicapte kids.... als dat eens waar zou zijn! Asante Sana!"

Merk op: "Iedere dag een eitje voor de 160 gehandicapte kids...." Wauw! Nu zijn er dus twee mogelijkheden: of deze kip legt zo'n groot ei dat er 160 kinderen van kunnen eten, of het beest legt 160 eieren per dag... in beide gevallen zou ik zeggen: een superkip! Wat een beetje genetisch gesleutel al niet kan doen. Ik ben benieuwd of ik nu ook foto's van de kip krijgt thuisgestuurd!

Drie mandarijntjes

Noordpool?

Onlangs in het nieuws: Noordpool voor het eerst omvaarbaar. Ja, hij smelt echt. Het is zelfs zo erg, dat ze er in het woordenboek van m'n mobiele telefoon al rekening mee hebben gehouden; het woord is blijkbaar minder belangrijk dan het woord "moordronk", wat tevoorschijn komt als je 't probeert in te kloppen. Maar aan de andere kant... je weet nooit wanneer moordronken weer populair wordt...

"Save the Earth, it's the only planet with chocolate"

De vogel in de pan

Ik wou dat de afwas af was

Heb je dat nou ook weleens, dat iets heel kleins en lulligs je hele wereldbeeld op z'n kop kan zetten? Zo was ik onlangs de afwas aan het doen. Nu doe ik dit wel vaker, dus op zich is dat niet zo heel bijzonder. Je kent het wel: water in de teil, afwasmiddel erbij, zeepbelletjes maken door even in de fles afwasmiddel te knijpen, etc, etc. Wat dit soort hersenloze taken betreft, heb ik meestal een hele vaste routine. Zo zal ik bijvoorbeeld altijd eerst het bestek afwassen, daarna de glazen, gevolgd door de borden en als laatste de pannen.

Maar oké, ik begon dus met het bestek. Hup, alles in de teil en afwassen maar. Nu wil het wel eens voorkomen dat ik een afwas-item uit m'n handen terug in het water laat vallen. Zo ook deze keer. Ik weet het nog goed: het betrof een lepel (spoooon!!!), die op klungelige wijze terug in het water verdween. Nu is het punt dat bovenop het water een laagje zeepsop drijft, waardoor je niet kunt zien waar het betreffende object is gebleven. Ik steek dus m'n hand in het water, de route inschattend die mijn niet goed vastgehouden lepel afgelegd zou moeten hebben. En ja, ik grijp precies de lepel weer vast en beweeg mijn hand, de lepel nu stevig vasthoudend, naar boven. Als de lepel boven het laagje sop uitkomt, blijkt deze geen lepel te zijn, maar een vork! Ik moet in mezelf lachen en denk: "Wauw, ik lijk Hans Klok wel!!".

Dan pas dringt de ernst van de zaak tot me door. Ik was er van overtuigd dat ik het goede item had opgeduikeld. Wat zou er gebeurd zijn als ik wel een lepel naar boven had gehaald, maar als dit niet dezelfde lepel was geweest als eerst? Dan was ik vrolijk doorgegaan met de afwas in de veronderstelling dat ik de goede lepel in m'n handen had! Dat is toch een bizarre gedachte? Nou, oké dat misschien nog niet, maar stel dat je met je ogen knippert. Hoe weet je dan zeker dat de wereld na het opendoen van je ogen nog dezelfde is als toen je ze dicht deed? Je neemt aan dat het dezelfde wereld is; er zijn geen dingen verdwenen of bijgekomen. Maar hoe zeker weet je dat? Helemaal niet dus. We nemen van alles waar, maar eigenlijk hebben we helemaal geen bewijzen dat wat we waarnemen de waarheid is. Maar oké, uiteindelijk stond ik dus vijf minuten met een vork in m'n ene hand en een afwasborstel in de andere, toen ik me realiseerde dat ik nog aan het afwassen was.

De moraal van dit verhaal: houd je lepel altijd goed vast.

Broken

Elke wolk heeft een gouden randje

Het afgelopen weekend was echt perfect om wolkenfoto's te maken en dan specifiek bij zonsondergang. Onderstaand het resultaat van een experimentje. Nee, de wolken waren niet groen, je hebt er zo'n 3D-brilletje voor nodig.

Het dode-visproject

Soms heb ik weleens een idee voor een leuk hobby-project. Dan blijft het een tijdje in m'n achterhoofd hangen en vaak verdwijnt het dan weer omdat ik er daarna niet meer aan denk of omdat ik er gewoonweg geen tijd voor heb. Maar soms krijg ik op een bepaalde manier een bevestiging, noem het een teken, dat ik het toch uit moet voeren.

Nu stond ik een paar dagen geleden dus in m'n keuken en ik dacht: "daar ligt een dode vis op het aanrecht!" Uiteraard was dit niet echt een dode vis, maar een object waarin mijn verbeelding op dat moment een dode vis zag. Het object in kwestie was een stuk zeep. Ja, je weet wel, van dat spul waar je je handen mee wast. Ik doe meestal vrij lang met een stuk zeep. Niet omdat ik m'n handen niet vaak was, maar omdat ik regelmatig van huis ben. Misschien ken je het effect wel: als het stuk zeep niet vaak genoeg gebruikt wordt, droogt het een beetje uit en ontstaan er barsten in. Zo ook in dit stuk, en het was op zo'n manier gebarsten dat het op een dode vis ging lijken. Nou ja, misschien is er nog wel het één en ander voor nodig om ervoor te zorgen dat andere mensen dit er ook in zien, zoals het toevoegen van ogen, schubben, vinnen en dat soort dingen. Maar de basisvorm was er in ieder geval al.

En zo komt het dat dit stuk zeep van het ene op het andere moment als een museumstuk behandeld werd en binnen de kortste keren in een stuk keukenpapier op mijn bureau lag te wachten om behandeld te worden. Maar ja, wie doet nou zoiets? Iets maken van een stuk zeep bedoel ik dan.

Tot ik afgelopen vrijdag de film Shawshank Redemption voor de tweede keer zag. Dit is trouwens zeker een aanrader voor het geval je 'm nog niet gezien hebt. Het is gebaseerd op een verhaal van Stephen King en het is ook echt zo'n type film. Maar goed, daar heeft zeep niet zoveel mee te maken. Waar zeep wel mee te maken heeft, is de conversatie die op een bepaald punt in de film voorkomt, als er een stapel boeken gesorteerd wordt:

HEYWOOD: Treasure Island. Robert Louis...
ANDY: ... Stevenson. Next?
RED: I got here an auto repair manual, and a book on soap carving.
ANDY: Trade skills and hobbies, those go under educational. Stack right behind you.
HEYWOOD: The Count of Monte Crisco...
FLOYD: Cristo, you dumbshit.
HEYWOOD: ... by Alexandree Dumb-ass.
ANDY: Dumas. You boys'll like that one. It's about a prison break.
RED: Maybe that should go under educational too.

Merk op: "soap carving"! Het bestaat echt! En dit impliceert zelfs dat er minstens één boek over bestaat! Het is een geldige hobby! Nu kan deze film helemaal niet meer stuk. Maar op dat moment was het dus definitief: de dode vis komt er. Hij ligt nu nog op m'n bureau, maar ik zal de resultaten nog wel laten zien als het af is :-)

The Eternal Now Moment

Ik heb weer de behoefte om dingen op te schrijven. Waarom ik die behoefte soms heb, waarom ik het dan doe en waarom ik er na een tijdje weer mee ophoud, weet ik niet. Maar dat is nu even niet relevant. De laatste tijd ben ik weer actief aan het "lifehacken". Is daar eigenlijk een goed Nederlands woord voor? Ik zou het zelf misschien omschrijven als het maken van positieve veranderingen van dingen in je leven, zowel in je gedachtengang als in je omgeving. Dat vat ik zelf heel breed op en mijn persoonlijke doel is om rust in m'n hoofd te krijgen. Dat wil ik op twee manieren bereiken: ten eerste door mijn denken onder controle te krijgen en mezelf te ontwikkelen en ten tweede door mijn leven zo efficiënt mogelijk te kunnen leven.

Sinds een week of twee ben ik weer bezig in "Handbook To Higher Consciousness" van Ken Keyes. Om de één of andere reden (waarschijnlijk door de inhoud!) brengt dat boek me tot rust en geeft het me een soort gevoel van geluk. Ik geef toe, het is een beetje zweverig, maar ja: who cares? Tegelijkertijd zet het boek me aan tot nadenken, ga ik weer veel lezen en luisteren, ook op internet en dat geeft me weer allerlei ideeën. En die ideeën wil ik op de één of andere manier vastleggen. Nu besef ik me dat ik zojuist m'n eerste vraag van zonet heb beantwoord: waarom ik de behoefte heb om dingen op te schrijven. In feite is het opschrijven van dingen ook een vorm van lifehacken, omdat je op deze manier dingen voor jezelf duidelijk kunt maken en dat geeft rust. Daarnaast is het een handig archief om bepaalde gedachten en ideeën later in terug te kunnen vinden. Misschien zou het (in blog-vorm of iets dergelijks) zelfs kunnen dienen om andere mensen te entertainen. Hoe efficiënt ben ik weer bezig!

Maar goed, ik zat dus na te denken over hoe de wereld in elkaar zit. En dan specifiek met betrekking tot het aspect "tijd". Eén qoute van Ken Keyes is de volgende: "The past is dead. The future is imaginary. Happiness can only be in the Eternal Now Moment." Dit is zo waar! Het is een wijsheid die door velen wordt verkondigd, maar het is voor veel mensen moeilijk om echt te realiseren wat het inhoudt en het vervolgens ook adequaat toe te passen in hun gedachtengang. Ik wil nu even niet ingaan op de uitspraak zelf, maar op een klein deel ervan, namelijk "the Eternal Now Moment". Het eeuwige nu-moment.

Toen ik deze uitspraak vanochtend weer eens las, moest ik denken aan de introductie van de film Zeitgeist, waar Chögyam Trungpa spreekt over spiritualiteit en het nu-moment (deze introductie zit blijkbaar niet bij alle versies van de film). Waar ik ook aan moest denken, is een aflevering van Noorderlicht, een bekende documentaireserie van de VPRO. Sinds een tijdje zijn ze een aantal afleveringen op YouTube aan het zetten, want op TV wordt het helaas niet meer uitgezonden. Maar oké, de aflevering in kwestie is "Killing Time", waarin de wetenschapper Julian Barbour wordt geïnterviewd over het onderwerp tijd en zijn boek "The End of Time". Barbour beweert dat tijd niet bestaat en dit weet hij heel geloofwaardig en helder te brengen. En passant verklaart hij nog even de Big Bang. Het komt er op neer dat alles (als in: het universum) bestaat uit een serie configuraties van deeltjes en dat "tijd" maar een kleine draad, een selectie, van deze configuraties is. Op de vraag: "How long does a now last?", geeft hij het volgende antwoord:

"It has no duration in the standard way of thinking; it's absolutely instantaneous. There is no thickness to it, nothing changes. Now, if nothing changes, you cannot say that time has passed. So these instances, in one sense, are truly eternal because they never change. And on the other hand, because nothing changes, they are experienced as a flash. So it's a nice contradiction, really. The eternal is experienced as a flash, because nothing changes."

In feite leven we dus altijd in het nu, in het "Eternal Now" moment. Tijd is een illusie. Een mooie uitspraak komt van Ernst Mach:

"It is utterly beyond our power to measure the changes of things by time. Quite the contrary, time is an abstraction, at which we arrive by means of the changes of things."

Juist doordat we zijn zoals we zijn, ervaren we tijd. Ik zal nu een gedachte van mezelf beschrijven die me al jarenlang fascineert. Deze gedachte is gebaseerd op de tweede wet van de thermodynamica: de entropie (wanorde) van een systeem neemt toe in de loop van de tijd. Merk de aanwezigheid van de tijd op! Met deze wet kun je onder andere bepalen of een chemische reactie plaats zal vinden. Dus stel dat je van iedere chemische reactie kunt bepalen in welke richting hij zal verlopen. Neem dan de mens. We nemen dingen waar, maar dit waarnemen is een complex proces, waarin o.a. chemische reacties plaatsvinden in onze hersenen. Dus is het dan niet zo dat we tijd ervaren omdat alle waarnemingen die we doen uit chemische reacties bestaan en deze chemische reacties gebonden zijn aan de wet van de toenemende entropie? Dus in andere woorden: door de tweede wet van de thermodynamica en het feit dat het menselijk lichaam daaraan moet voldoen, ervaren we tijd. Eigenlijk is de tijd voor mensen een gevolg van de toenemende entropie. En toenemende entropie kun je ook beschrijven zonder tijd, namelijk door twee "snapshots", twee nu-momenten te selecteren, waarbij de entropie in beide nu-momenten verschillend is. De volgorde van deze twee nu-momenten is niet relevant, want ze zijn er toch altijd allebei, tot in de eeuwigheid. Pas als je de mens als waarnemer in het spel brengt, wordt een volgorde relevant, omdat de mens gebonden is aan een toenemende entropie. En op die manier ontstaat automatisch een richting tussen nu-momenten, oftewel: tijd.

Just a thought...