Vorige week: vroeg, koud en op de fiets onderweg naar Delft. Natuurlijk wist ik onbewust wel dat het weleens gevroren zou kunnen hebben, maar wie denkt daaraan als er een fietser midden op de weg stilstaat? Om precies te zijn: brug - bocht - fietser. En waarom staat ie z'n stuur in godsnaam op díe plek recht te trekken? Hmmmm, zal ik de bocht achter hem langs maken of voor hem langs? Voor maar. Sturen, sturen en daar gaan we dan. Op dat moment realiseer ik me ook wat de reden is dat die fietser daar staat. In een reflex probeer ik mijn neerwaartse beweging te stuiten door m'n rechterbeen (de bocht is naar rechts) op de grond te zetten, maar deze glijdt net zo hard weg als m'n fiets. "F*ck." Oké, dan kunnen we er maar beter het beste van maken. Knie in, knie in! Het is belangrijk om met je hele lichaam zo gelijk mogelijk de grond te raken en te ontspannen op het moment van impact. Behalve je nekspieren, want die probeer je zo goed mogelijk onder controle te houden zodat je hoofd de grond niet raakt. Ik raak de grond en glij verrassend ver door. Op dat moment kan ik de humor van dit ongeplande uitstapje wel inzien en als ik stil lig, zeg ik, waarschijnlijk tegen de andere fietser alsof hij dat nog niet wist: "Das glad!" En ik blijf even liggen om van het moment te genieten.
Nog langer zo blijven liggen heeft niet zoveel zin en ik sta op om de schade te inspecteren. Het was in ieder geval een mooie. Hij: "Zag je me niet staan dan?" (Ja, hé zeg, wrijf het nog even in!) Ik benadruk m'n eigen onnadenkendheid nog even met: "Oh, dat was dáárom!" Maar goed, ik heb geen accute pijn of zo, alleen een blauwe plek op m'n knie en een lichte schaafwond op m'n hand. Wonder boven wonder verder geen kleerscheuren, wat toch altijd het grootste nadeel is van een dergelijke uitglijder. Al met al is het een uitglijder waar ik trots op kan zijn en ik hoop dat ik in de toekomst altijd op deze manier mag blijven uitglijden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten