Liefde is ... samen vreemdgaan

Soms snap ik mensen niet. Neem nou het volgende nieuwsbericht: Echtpaar gaat online vreemd met elkaar [nu.nl]. Je hoort het eens in de zoveel tijd weleens. Een echtpaar is elkaar zat en beide wederhelften gaan online vreemd, niet wetend dat ze elkaar te pakken hebben. Bij het afspreken komt zoiets uit, beschuldigingen van vreemdgaan vliegen over en weer en er wordt gescheiden.

Waarom in godsnaam? Ik bedoel: als je elkaar twee keer vindt, dan moet het toch échte liefde zijn? Ik zou verwachten dat deze mensen nu juist meer van elkaar houden. In het bericht staat verder over hun chats: "Ze voerden gesprekken over hun huwelijksproblemen en dachten beiden hun soulmate te hebben gevonden." Dus ze weten nu zelfs waar hun zwakheden liggen! Wat wil je nog meer? Technisch gezien zijn ze beiden niet eens vreemdgegaan, dus ik zou zeggen: wat is het probleem? Echt waar!

The Butterfly Effect

Afgelopen dinsdag, 11 september 2007, de dag waarop ik m'n blog begonnen ben, was de meest toevallige dag van m'n leven. Tenminste, dat de dag eraan zat te komen was al wel vrij vroeg duidelijk: een maandag wordt meestal gevolgd door een dinsdag en 10 september door 11 september. Waarom juist deze dag zo toevallig was, weet ik eigenlijk ook niet precies en dat zal ik ooit nog weleen proberen uit te leggen. Maar daar wil ik het eigenlijk nu niet over hebben. Het gaat eigenlijk om de dag ervoor. Die dag heb ik namelijk "The Butterfly Effect" gezien.

Deze film stond al ruim een jaar op m'n lijstje en ik wist dat ie goed was en dat ie bizar was. Het is schijnbaar zo erg dat ik van meerdere mensen gehoord had dat ze er gewoon letterlijk ziek en misselijk van werden. Nou, zo'n film moet je natuurlijk zien!

Ik ben niet lid van een videotheek en bij de bibliotheek was ie uitgeleend, maar ik kon niet wachten en besloot 'm daarom maar te downloaden. Nu is het zo dat er van de film in kwestie meerdere versies bestaan en dan met name wat betreft de afloop. De film zelf is geestverwaaiend (Is dat de goede vertaling van mind-blowing? Soms weet ik dat niet zo goed.) Ik ga niet vertellen waar hij over gaat, want als je 'm al gezien hebt, weet je 't al en als niet, dan moet maar aannemen dat ie goed is en hem een keer gaan zien. Het einde was niet bepaald vrolijk en achteraf bleek ik dan ook de alternatieve versie te pakken te hebben. Ik heb inmiddels ook het originele einde gezien en dit is inderdaad een wat happier end.

Waarom sommige mensen een film alleen goed vinden als hij een happy end heeft, is mij een raadsel. Doe mij maar een film waarbij de hoofdpersoon aan het eind dood is, op een tragische manier de liefde van zijn leven verloren heeft of zich anderszins ongelukkig voelt. Dat is in ieder geval toch een stuk realistischer dan de manier waarop dingen in sommige films toch nog goedkomen. Ik vind het een fijn gevoel als ik met een knoop in m'n maag de bioscoop uitloop, als ik het liefst zou willen kotsen van de tragedie. F*ck, dat zijn nog eens goede films!

Zo ook de "slecht-einde"-versie van The Butterfly Effect. Oké, nu moet ik zeggen dat het originele einde in dit geval ook niet bepaald happy is. Er blijft je toch iets dwarszitten. En daar hou ik wel van.

Een blog?

Een blog? Nee, het is ongelooflijk! Maar waarom? Dat is een goede vraag en ik ben blij dat je hem stelt. Ik heb mezelf dat namelijk ook al een aantal maal afgevraagd. De ene helft van m'n hersenen zou zeggen: "Waarom niet?" De andere helft zou zeggen: "Waarom, waarom?! Neeeeheeeheee! Niet een blog!" Maar nadat de eerste helft de tweede helft systematisch had weggeredeneerd en uitgemoord, leek het me toch een goed idee om zoiets op poten te zetten. Gewoon omdat ik, net zoals veel mensen, vermoed ik, stiekem toch een beetje exhibitionistisch ben. Omdat ik de behoefte heb om dingen op te schrijven. Dingen, gedachten en ideeën die interessant en leuk zijn, dingen waarvan het tragisch zou zijn als deze voorgoed voor de mensheid verloren zouden gaan! (Denk aan de kinderen!)

Voordat ik aan zoiets begin, wil ik allereerst een aantal regels opstellen waaraan ik me wil houden. Regel 1 zou bijvoorbeeld kunnen zijn: "Je praat nooit over deze blog". Oké, die is misschien flauw en die moet je natuurlijk snappen. Ik vraag me daarnaast af of zo'n regel wel bevorderlijk is voor het aantal mensen dat het blog leest. Hmmm, daar moet ik dan nog even over nadenken. Regel 2 houd ik om dezelfde reden dan ook nog even vrij. Dus dan begin ik bij regel 3:

Regel 3: De geschreven stukken hebben mogelijk wél, géén danwel gedeeltelijk betrekking op de werkelijkheid en/of fantasie zoals deze zich buiten ofwel binnen de schedel van de schrijver manifesteerde, manifesteert of in de toekomst zal manifesteren. Het grensgebied "schedel", waarin zich in werkelijkheid voornamelijk bot bevindt, is in deze blog niet gedefinieerd.

Regel 4: Nooit zal er op deze blog herkenbaar gerefereerd worden aan mensen in mijn directe omgeving. Als dit toch lijkt te gebeuren, berust dit op louter toeval of zijn dingen wellicht zo verdraaid dat er niets meer van klopt. Het komt erop neer dat je nooit weet waar je aan toe bent.

Regel 5: Ik ben misschien wel of misschien niet wie je denkt dat ik ben, of wie ik zelf denk dat ik ben. Als ik ben wie je denkt dat ik ben, ben ik toch iemand anders.

Naast deze regels wil ik de lezer graag waarschuwen voor mijn schrijfstijl. Ik schijn o.a. een beetje sarcastisch te zijn. Dit had ik bij m'n geboorte al, maar gelukkig kon ik toen nog niet praten. Als dit wel het geval was geweest, had mijn moeder me waarschijnlijk teruggeduwd. Ze heeft er nog spijt van.

Nou, dat is het dan wel zo'n beetje denk ik...