De vogel in de pan

Ik wou dat de afwas af was

Heb je dat nou ook weleens, dat iets heel kleins en lulligs je hele wereldbeeld op z'n kop kan zetten? Zo was ik onlangs de afwas aan het doen. Nu doe ik dit wel vaker, dus op zich is dat niet zo heel bijzonder. Je kent het wel: water in de teil, afwasmiddel erbij, zeepbelletjes maken door even in de fles afwasmiddel te knijpen, etc, etc. Wat dit soort hersenloze taken betreft, heb ik meestal een hele vaste routine. Zo zal ik bijvoorbeeld altijd eerst het bestek afwassen, daarna de glazen, gevolgd door de borden en als laatste de pannen.

Maar oké, ik begon dus met het bestek. Hup, alles in de teil en afwassen maar. Nu wil het wel eens voorkomen dat ik een afwas-item uit m'n handen terug in het water laat vallen. Zo ook deze keer. Ik weet het nog goed: het betrof een lepel (spoooon!!!), die op klungelige wijze terug in het water verdween. Nu is het punt dat bovenop het water een laagje zeepsop drijft, waardoor je niet kunt zien waar het betreffende object is gebleven. Ik steek dus m'n hand in het water, de route inschattend die mijn niet goed vastgehouden lepel afgelegd zou moeten hebben. En ja, ik grijp precies de lepel weer vast en beweeg mijn hand, de lepel nu stevig vasthoudend, naar boven. Als de lepel boven het laagje sop uitkomt, blijkt deze geen lepel te zijn, maar een vork! Ik moet in mezelf lachen en denk: "Wauw, ik lijk Hans Klok wel!!".

Dan pas dringt de ernst van de zaak tot me door. Ik was er van overtuigd dat ik het goede item had opgeduikeld. Wat zou er gebeurd zijn als ik wel een lepel naar boven had gehaald, maar als dit niet dezelfde lepel was geweest als eerst? Dan was ik vrolijk doorgegaan met de afwas in de veronderstelling dat ik de goede lepel in m'n handen had! Dat is toch een bizarre gedachte? Nou, oké dat misschien nog niet, maar stel dat je met je ogen knippert. Hoe weet je dan zeker dat de wereld na het opendoen van je ogen nog dezelfde is als toen je ze dicht deed? Je neemt aan dat het dezelfde wereld is; er zijn geen dingen verdwenen of bijgekomen. Maar hoe zeker weet je dat? Helemaal niet dus. We nemen van alles waar, maar eigenlijk hebben we helemaal geen bewijzen dat wat we waarnemen de waarheid is. Maar oké, uiteindelijk stond ik dus vijf minuten met een vork in m'n ene hand en een afwasborstel in de andere, toen ik me realiseerde dat ik nog aan het afwassen was.

De moraal van dit verhaal: houd je lepel altijd goed vast.