Afgelopen anderhalve week was ik op wandelvakantie in Schotland, samen met een vriendin van m’n zus. Met een complete kampeeruitrusting op onze rug liepen we de West Highland Way, een route van 152 km. We hadden niets gepland, ook geen terugreis naar Nederland en we keken hooguit twee dagen vooruit. Het was enorm gaaf.
Eén van de redenen dat ik van reizen hou, is dat het je de mogelijkheid geeft te herzien hoe je in het leven staat (is er een goede vertaling van “refocus”?) Het filtert de ruis uit je leven en je houdt alleen de essentiële aspecten over. Meer dan bij andere soorten reizen kun je bij een wandelvakantie je hoofd leegmaken. Bijna twee weken lang heb ik niet gedacht aan werk, hobby’s, plannen, heb ik me niet bedacht wat ik de komende week of maand nog allemaal “moest doen”. Bijna twee weken lang bestonden alleen uit lopen, eten/drinken en slapen.
Natuurlijk planden we sommige dingen wel tot op zekere hoogte. ‘s Ochtends bij het vertrek hadden we wel één of meerdere mogelijke doelen om die dag te halen of om langs te lopen om boodschappen te doen. En bij het inslaan van eten hielden we wel rekening met hoe lang we niet door de bewoonde wereld zouden komen. Maar dat was het dan ook.
Gedachten kwamen en gingen als natuurlijk, net als lichamelijke ongemakkelijkheden en andere dingen die gewoon bij het leven horen. Het was als het ware één lange meditatiesessie.
Terug in Nederland zwermt het in m’n hoofd weer van gedachten. Verplichtingen, dingen die ik zou moeten of zou willen doen, afwegingen, plannen. Soms vraag ik me af of het niet meer energie kost om al dat soort dingen in m’n hoofd te hebben dan om ze daadwerkelijk te doen. Met moeite kan ik de focus vasthouden die ik tijdens het wandelen had. Proberend orde te scheppen in de chaos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten