Wat zal ik de vuvuzela missen. Bij voorbaat al hét woord van 2010 en bijna een vast onderdeel van het nieuws de afgelopen maand. Het geluid van de dingen irriteert mensen zo, dat de toeter verbannen werd op Wimbledon en Rock Werchter, er een verbod dreigde in de stadions van het WK, en sommige mensen ze simpelweg in tweeën zaagden. Er werden tal van filters ontwikkeld om het geluid ervan uit de tv-uitzending te filteren, van dichtbij veroorzaakt het muziekinstrument gehoorschade en infecties en een vrouw scheurde haar luchtpijp omdat ze er te hard op blies. Het is zelfs zo erg dat mensen hun kinderen ernaar vernoemen. Zomaar een greep uit het nieuws van de afgelopen maand.
Maar het gedoe er omheen is niet de reden dat ik de vuvuzela zal missen. De reden is namelijk dat ik het geluid van de vuvuzela briljant vindt! En dan bedoel ik niet het geluid dat je op tv hoort, maar het rauwe geluid van een enkele vuvuzela op een paar honderd meter afstand. Beantwoord door een tweede vuvuzela een eindje verderop, kost het me niet veel moeite om me in te beelden dat het twee enorme oerbeesten zijn die naar elkaar roepen. De rillingen lopen dan over m'n rug. Het doet me denken aan een specifieke film en jij mag raden welke aan de hand van het volgende geluidsfragment. Op de achtergrond hoor je de dinosaurussen... ik bedoel de vuvuzela's.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten