Met gemengde gevoelens deel ik mede dat afgelopen vrijdag de flamingo het leven heeft gelaten. Door velen geliefd, door sommigen bespot, maar zonder twijfel de meest besproken fiets die ik heb gehad, mede door zijn paars met witte kleur (ja, serieus, paars met wit en er stond flamingo op, maar ik heb ook nog nooit een paarse flamingo gezien... misschien geldt dat alleen voor fietsflamingo's). Het heengaan geschiedde niet, zoals ik in mijn fantasie had voorgesteld, als een spectaculaire desintegratie tijdens het rijden, maar als de zoveelste lekke band bij het na het werk naar huis willen fietsen. Op een bepaald punt heb je er gewoon genoeg van. En dit was het punt.
Het was sowieso een wonder dat het ding nog reed als je zag in welke staat hij verkeerde. Er was geen onderdeel waar niet iets mis mee was. Een lijstje: regelmatig lekke banden, versleten buitenbanden waar de binnenband doorheen naar buiten kwam als je ze te hard oppompte, los achterwiel door versleten kogellagers, kapot achterlicht doordat het aanlopende achterwiel het draadje had doorgesleten, jasbeschermers heb ik ook maar verwijderd om aanlopen te verhelpen, het zadel was half gescheurd, waardoor je ook zo'n lekker natte broek kreeg als het niet regende, zowel in de laagste als in de hoogste versnelling liep de ketting eraf, de achterrem deed het helemaal niet meer en de voorrem bleef soms plakken, wat zeer vervelend is als je na remmen toch weer wilt doorrijden, dynamo deed het niet meer, door een missende moer heeft de voorlamp losgelaten en zat het spatbord voor los, waardoor de laatste aanliep en als een fiets een geluid zou maken als ie klem zat tussen een deur, dan maakte ie zo'n geluid als mijn fiets.
Een opluchting voor sommigen, maar een teleurstelling voor anderen zal zijn dat mijn nieuwe fiets niet paars is, maar een soort donker blauw-groen, tegen zwart aan. Ik weet het, heel saai, maar hij fietst, en dat kan ik van de flamingo niet meer zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten