De Hitchhiker's Guide To The Galaxy van Douglas Adams is een wel geheel bijzonder boek. Er zijn niet veel boeken die ik koester, maar dit is er één van. Wat je aan de oppervlakte misschien aan zou zien voor komische sciencefiction (als dat een genre is), kan op de diepere niveaus heel goed doorgaan voor hardcore filosofie. Van de vijf boeken in de serie kennen veel mensen alleen de eerste, maar wat mij betreft zijn de andere vier ook meer dan de moeite waard. Ik zie de boeken dan ook meer als een geheel.
In het kort gaat het verhaal als volgt: de Aarde wordt vernietigd en Arthur Dent ontsnapt net op tijd, samen met een vriend die eigenlijk buitenaards blijkt te zijn. Vervolgens beleven ze allerlei avonturen, raken ze verwikkeld in oorlogen, vinden het antwoord op het leven, het universum en alles en dat soort zaken. Dat klinkt misschien nogal cheesy en op zich is het plot dat ook wel, maar toch heeft het iets. Het verhaal heeft wat weg van het leven zelf: er zit niet echt een te onderscheiden verhaallijn in, maar het neemt wel continu bizarre en onwaarschijnlijke wendingen. En op de één of andere manier weet Adams aan het geheel een overvloed aan diepzinnigheden toe te voegen die je telkens weer aan het denken zetten. En daar hou ik wel van.
Daarnaast is de hoofdpersoon, Arthur Dent, gewoon heel erg herkenbaar. Het grootste deel van de wereld gaat langs hem heen en bekende uitspraken van hem zijn: "I don't understand", "What?", "Where's the tea?" en "Is there stuff going on here that I don't know about?". En dat zijn toch dingen die iedereen zich regelmatig afvraagt. Herken je de situatie dat je iets niet wist, maar dat je op het moment dat je het wel weet, het gevoel hebt alsof je het al langer had moeten weten? Dat idee een beetje. Vooruit, één quote dan:
Arthur: "All my life I've had this unaccountable feeling in my bones that something sinister was happening in the universe and that no one would tell me what it was."
Slartibartfast: "Oh, no, that's just perfectly normal paranoia. Everyone in the universe has that."
En hoewel in alle boeken veel humor zit, komt er ongeveer in het derde boek een vleugje melancholie doorheen en de laatste twee boeken zijn een tikkeltje serieuzer en soms bijna tragisch. In ieder geval komen, al dan niet impliciet, veel levensvragen aan bod en hier en daar wordt zelfs een antwoord gegeven, en dan bedoel ik niet alleen dat ene antwoord wat je krijgt als je zes met negen vermenigvuldigt in het dertientallige stelsel. Hoewel dat uiteraard wel het belangrijkste antwoord is. En dat wilde ik maar even kwijt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten