Something is stirring again, I can feel it. Vandaag is het nieuwe maan en over precies een maan(d) sta ik hopelijk in Huzhou/Jiaxing, China, om één van de meest spectaculaire vertoningen van de natuur te aanschouwen: een totale zonsverduistering.
De ervaring van een totale zonsverduistering is moeilijk te beschrijven; het is simpelweg iets dat je mee moet maken om het te begrijpen. Mijn eerste totale zonsverduistering was in 1999 in Frankrijk, maar helaas werd de zon die ochtend behalve door de maan, ook door een dikke laag wolken bedekt. Meer succes had ik in 2006, toen ik het schouwspel in Turkije, aan de rand van de Middellandse Zee meemaakte. En dat was fantastisch! Een zonsverduistering is op zoveel manieren indrukwekkend!
De eerste indicaties dat er iets staat te gebeuren krijg je al ruim voordat de totaliteit begint. Het licht wordt schemerig en krijgt een aparte kleur. Schaduwen worden "raar". Dat wil zeggen, ze lijken wat minder scherp te worden en gedragen zich niet helemaal volgens de normale regels. Het licht van de sikkelvormige zon wordt door de bladeren van bomen in kleine sikkeltjes op de grond geprojecteerd. Het geeft een mysterieuze sfeer.
Vlak voor de totaliteit gaat het ineens allemaal heel snel. Het licht wordt nu merkbaar snel zwakker en mensen worden onrustig. Je hoeft niet op je horloge te kijken om te weten dat het bijna zover is. Je kijkt omhoog, maar ook naar de zijkant. Met uitzicht over de Middellandse Zee komt daar de maanschaduw op je af razen. Mensen beginnen te schreeuwen, alsof uit een diepe angst. En dan kijk je omhoog terwijl de laatste zonnestralen achter de maan verdwijnen. Je ziet het. Je bent sprakeloos. Waar zo-even nog de zon scheen, zit nu een inktzwart gat in de lucht met een onmogelijk mooie stralenkrans eromheen. Je voelt een mengeling van een soort oer-angst en bewondering. Misschien is ontzag wel het juiste woord. Deze gevoelens zijn ook te herkennen in het geschreeuw van de mensen om je heen. Dat zoiets moois bestaat! In een serene rust vertonen de zon en de maan daar hun show, terwijl op het aardoppervlak onrust heerst. Het is gewoon on-ge-lo-fe-lijk. En daar mag je dan een paar minuten naar kijken, voordat de zon weer langzaam tevoorschijn komt. Je realiseert je dan ook waarom dit verschijnsel in oude tijden zoveel invloed had op mensen. Dat een zonsverduistering het vermogen had om oorlogen te stoppen en dat soort dingen.
[er is nog een heel mooi filmpje van de NOS waar ik naar ging linken, maar blijkbaar hebben ze 'm weggehaald, dus ik moet nog even kijken of ik m'n privé-kopietje online mag zetten...]
Maar goed, voor die paar minuten reis je dus de halve wereld rond. Je moet het eigenlijk zien als een soort popconcert. Een heel kort popconcert. Maar het is wel helemaal gratis! (reiskosten niet inbegrepen :-P) En dan te bedenken dat het gewoon een enorm toeval is dat de schijnbare diameter van de zon en de maan vanaf de Aarde gezien even groot lijken. Het is gewoon complete willekeurigheid! En daar hou ik wel van.
Een beetje last van kriebels dus. Nu nog hopen dat het over een maand niet bewolkt is...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten