The horror of the smiley faces

Smiley faces lijken op het eerste gezicht lief en aandoenlijk. Behulpzaam dat ze zijn door het opvrolijken van een willekeurige chat-sessie of email, toch heeft zich recentelijk een duistere kant van smileys aan mij geopenbaard. Als soort van experiment heb ik een tijdje terug een aantal smileys uitgeprint en verspreid door m'n huis opgehangen. Gewoon om te kijken of het de boel significant zou opvrolijken, maar ook om te zien hoe snel het mensen op zou vallen en wat ze ervan zouden zeggen.


Maar goed, als je de smiley faces wat beter kent, begint het wel een beetje te kriebelen. Dag na dag staren ze je aan, met een medogenloze vrolijkheid. "Je lacht wel leuk naar me, maar wat verberg je achter die holle ogen van je?" Die ogen zijn het ergste. Die grote, lege, zwarte... stippen. Ze kijken je soort van aan, maar ze zijn dieper dan de diepste put. Alsof zich vanuit de ogen op elk moment een poort naar de hel zou kunnen openen.

Hetzelfde met msn-smileys. Eentje is nog oké:

Maar zodra je er meerdere naast elkaar ziet, verandert het geheel in een leger van zombies die je toelachen als in je ergste nachtmerrie. "Whoaahahahaha!" Het is een soort oerangst die in je bovenkomt. Het rondje lacht wel, maar iets klopt er niet; het is niet oprecht. Die ogen verbergen misschien wel de bloederigste misdaden die je zou kunnen bedenken. Het slechtste kwaad dat er bestaat.